Entries Tagged ‘Cüneyt Özdemir’:

Sen, ben bir de…O

AÄŸlardık. Göz yaÅŸlarımızı dışarı taşırmazdık. Sessizce içimize akardı. Yabancılığımız belki bundandı… BirikmiÅŸ tuzlu suların en dibinde ruhlarımızı yıkardık. Ve kendimizden en kolay göz yaÅŸlarımızın üzerinden kaçardık. Sessiz hıçkırıklara yelken basardık. Yanaklarına süzülen yaÅŸları titrek mum alevleri aydınlatırdı. Gecenin sessizliÄŸinde genç bir adamın çığlığı yankılanırdı. O ne yapardı, ne zaman bağırırdı , ne zaman aÄŸlardı bilmezdik.
Bilinmezlere [...]

Tags:

Yorum Yaz

O’na de ki;

Giderken beni de beraberinde götürdü. Ondan geriye kalanları da ben kaldırdım. Mektupları kutuların içine bıraktım. Resimler diğerlerine ait resimlerin hemen yanında duruyor. Şiir pek
yazmamıştı zaten… Ama nafile, Ondan henüz kurtulamadım. Yazdıkları yalnızca bir kağıt parçasının üzerinde olsa da , okuduÄŸumda sesi kulaklarımda yankılanıyor. Resimlerine ne zaman baksam göz kapakları kımıldıyor. Evde dolaşırken ayaklarıma anılar dolanıyor. [...]

Tags:

Yorum Yaz

Düş Sesi

konu; “git”
git-me…
Sen gittiÄŸinde,
…sonbahar tüm hüznü ile çöker omuzlarımın üstüne. Yapraklar sararır birdenbire, dökülür hüzünlü omuzlarımdan kırık kalbimin derinliklerine. Yabancı dilde söylenen bir tangonun anlaşılır hisleri ele geçirir ruhumu, sessizce… Omuzlarıma doÄŸru, uçurumlara kendimi feda ederim. GözyaÅŸlarımın umutsuz direniÅŸinde, seninle birlikte sensiz, sonsuzluÄŸa düşerim. Pencereler kapatır göz kapaklarımın önünü. Gözlerim duymaz olur. Sesin zaten görülmez… Oysa [...]

Tags: ,

Yorum Yaz