***

İmge bir olgudur.

***

Dünya olgulara bölünür.

***

İmgenin sunduğu anlamıdır.

***

Biçim yapının olanağıdır.

***

Dünya durum olan her şeydir.

***

Toplam edimsellik dünyadır.

***

Bir apriori gerçek imge yoktur.

***

Dünya olguların toplamıdır, şeylerin değil.

***

İşlerin durumları birbirlerinden bağımsızdır.

***

Uzay, zaman ve renk nesnelerin biçimleridir.

***

İmgenin öğeleri imgede nesnelerin yerini alır.

***

Uzaysal nesne sonsuz uzayda yatıyor olmalıdır.

***

Nesneler imgede imgenin öğelerine karşılık düşer.

***

Töz durum olandan bağımsız olarak kalıcı olandır.

***

İmgesel biçimi imgeyi temsil edemez; onu gösterir.

***

İmge biçimini taşıdığı her edimselliği temsil edebilir.

***

Ama imge kendini sunma biçiminin dışında sunamaz.

***

İmge mantıksal bir uzaydaki olanaklı bir durumu sunar.

***

Olgunun yapısı işlerin durumlarının yapılarından oluşur.

***

Olgu imge olabilmek için imgelenenle ortaklaşa bir şey taşımalıdır.

***

Nesne değişmez, kalıcı olandır; betileniş değişen, kalıcı olmayandır.

***

Nesneler dünyanın tözünü oluştururlar. Buna göre bileşik olamazlar.

***

Yalnızca imgeden onun gerçek mi yoksa yanlış mı olduğu bilinemez.

***

Tüm nesneler verili olsa, bununla işlerin olanaklı tüm durumları da verilmiş olur.

***

Eğer nesneyi biliyorsam, işlerin durumunda bulunmasının tüm olanaklarını da bilirim.

***

İmgede ve imgelenende bir şey özdeş olmalıdır ki bütününde biri ötekinin bir imgesi olabilsin.

***

Bir nesneyi bilebilmek için, hiç kuşkusuz dışsal değil ama tüm içsel özelliklerini bilmeliyim.

***

İmge mantıksal uzaydaki olgu durumlarını, işlerin durumlarının kalıcı olmasını ve olmamasını temsil eder.

***

İmge nesnesini dışardan sunar (duruş noktası sunma biçimidir), bu yüzden imge nesnesini doğru ya da yanlış olarak sunar.

***

Mantıkta hiç bir şey olumsal değildir: Şey işlerin durumunda bulunabilirse, işlerin durumunun olanağı şeyde önceden yargılanmış olmalıdır.

***

Her şey bir bakıma işlerin olanaklı durumlarının bir uzayındadır. Bu uzayı boş düşünebilirim, ama şeyi uzay olmaksızın değil.

***

Karmaşıklar üzerine her bildirim onların bileşenleri üzerine bir bildirime ve karmaşıkları tam olarak betimleyen tümcelere ayrışır.

***

Dünyanın hiçbir tözü olmasaydı, o zaman bir tümcenin anlamının olup olmadığı bir başka tümcenin doğru olup olmadığına bağımlı olurdu.

Bunu alan bunu da aldı:

• Halil Cibran: Aforizmalar (0)
• Franz Kafka: Aforizmalar (0)
• Dâhinin bir filozof olarak portresi Ludwig Wittgenstein (0)
• Bir adet yan değini (0)

***

Her tohumda bir tutku gizlidir.

***

Aşk ve şüphe bir arada bulunmaz.

***

Kıskancın suskunluğu çok gürültülüdür.

***

İlham daima mırıldanır, asla açıklamaz.

***

Aşk, aşık ile maşuk arasında bir maskedir.

***

Arzu hayatın yarısıdır. Kayıtsızlıksa ölümün.

***

Bir tür kavuşmadır hatırlayış, unutuş bir özgürlük.

***

Beşeri kanunları yalnızca iki kişi çiğner: deli ve dahi.

***

Şiir çokça sevinç ve ızdırap ve hayrettir, biraz da söz.

***

Gerçekten büyük insan odur ki, ne yönetir ne yönetilir.

***

İnci, kum tanesinin etrafına ızdırabın ördüğü mabeddir.

***

Güzellik bütün bir hayatımız boyu aradığımız yitiğimizdir.

***

İnsanlık ezel ve ebed denizine dökülen ışıktan bir ırmak.

***

İnsanın değeri ulaşmak istediğiyle ölçülür, ulaştığıyla değil.

***

Bana susmayı ver, gecenin hücumlarına meydan okuyayım.

***

Hakikate kulak veren, hakikati dillendirenden daha basit değildir.

***

Hakikat iki kişiye muhtaçtır: biri onu dillendiren, diğeri onu anlayan.

***

Allah düşündü: ilk düşüncesi melekti. Allah konuştu: ilk konuşması insandı.

***

İnsanın hayali ile elde edişi arasında yalnızca tutkusunun aşabileceği bir mesafe bulunur.

***

İki kadın konuştuğunda hiç bir şey söylemezler. Bir kadın konuştuğunda bütün bir hayatı açıklar.

Bunu alan bunu da aldı:

• Ludwig Wittgenstein: Aforizmalar (0)
• Franz Kafka: Aforizmalar (0)

Sorun şu: Yıllar önce bir gün, tabii oldukça üzgün bir halde, Laurenziberg yamaçlarında oturuyordum. Yaşamdan dilediklerimi gözden geçiriyordum. En önemli ya da bana en çekici geleni, bir yaşam görüşü kazanma dileğiydi (ve -bu tabii ki onun zorunlu bir kısmıydı- yazarak bu hayat görüşünün doğruluğuna başkalarını ikna etmekti); öyle ki yaşam yine kendi doğal, keskin iniş çıkışlarını koruyacak ama aynı zamanda aynı açıklıkta bir hiç, bir rüya, bir boşlukta dolanıp duruş olarak kabul edilecekti.

Güzel bir dilekti belki, ama eğer doğru dürüst dilemiş olsaydım ınu. Diyelim ki binbir çabayla elde edilmiş üstün bir ustalıkla bir masayı çatmak dileği gibi olsaydı, ama aynı zamanda hiçbir şey yapmamak, ama öte yandan insanların, “çekiç sallamak onun için bir hiçti” değil de “çekiç sallamak onun için gerçekten çekiç sallamaktı, ama aynı zamanda bir hiçti” diyecekleri bir şeydi, bu vasıtayla çekiç sallayış daha da gözüpek, daha da kararlı, daha da gerçek, ve ne bileyim, daha da çılgınca bir hale gelirdi. Ama bu şekilde bir dilekte bulunulamazdı, çünkü dileği dilek değildi, bir savunmaydı sadece, hiçliğe yer bulunması, bu hiçlik’e, ilk bilinçli adımlarını yeni yeni atmaya başladığı ama şimdiden kendisinin bir öğresi olduğunu hissettiği bu boşluğa bir canlılık verme isteğiydi. İşte o an gençliğin aldatıcı dünyasına bir tür elvadaydı; gerçi gençlik onu hiçbir zaman doğrudan doğruya aldatmamıştı, ama çevresindeki otoritelerin sözleriyle aldanmasına neden olmuştu. Ve böylece “dileğinin” zorunluğu ortaya çıkmıştı.

Yalnız kendi kendisini kanıtlayabiliyor, tek kanıtı kendisi, tüm düşmanları anında alt ediyor onu, ama onu yalanlayarak değil (o yalanlanamaz!) kendilerini kanıtlayarak.

İnsanların birlikteliği şuna dayanır: İnsan, kendi varlığının gücüyle aslında kendi içlerinde yadsınamaz olan başkalarını yadsıyormuş gibi görünür; bu da o insanlar için tatlı ve rahatlatıcı, ama gerçeklikten, ve dolayısıyla süreklilikten hep yoksun.

Bir zamanlar anıtsal bir topluluğun bir parçasıydı. Yüksek bir merkezin çevresinde, inceden inceye düşünülmüş bir düzenle, askerliği, sanatları, bilimleri ve elsanatlarını temsil eden simgesel figürler dizilmişti. Bu çok sayıda figürlerden biri de oydu. Şimdi ise topluluk dağılalı uzun bir süre oldu, en azından o, topluluktan ayrıldı ve kendi yolunda ilerliyor. Artık uzunca bir süredir eski mesleği bile elinde yok, hatta bir zamanlar neyi temsil ettiğini bile unutmuştur. Galiba asıl işte bu unutuş bir çeşit hüzüne, güvensizliğe, huzursuzluğa, kaybolup giden zamanların, şimdiki zamanı bulandıran, bir çeşit özlenmesine yol açıyor. Ama yine de bu özleyiş, insanın yaşama gücünün önemli bir öğesidir, ya da belki de o gücün ta kendisidir.

Epigraf
Kaynak: Aforizmalar, Altıkırkbeş Yay.

Bunu alan bunu da aldı:

• Ludwig Wittgenstein: Aforizmalar (0)
• Kafka’dan Seçme Aforizmalar (0)
• Halil Cibran: Aforizmalar (0)
• Franz Kafka: The Metamorphosis – Değişim – Dönüşüm (0)
• Franz Kafka: Prometheus (0)