Πέρυσι η ελληνική δημοκρατία δολοφόνησε εν ψυχρώ ένα 16χρονο παιδί.
Φέτος “δακρύζει” για το περιστατικό και προσπαθεί να πείσει ότι λυπάται.
Ο ίδιος ο θύτης δηλαδή αυτοαθωώνεται και προβάλλει μάλιστα τον εαυτό του
όχι μόνο ως εγγυητή της διαφύλαξης της μνήμης του Αλέξανδρου, αλλά και
ως εξουσιοδοτημένο εκφραστή του κοινού αισθήματος. Χαράσσει το όριο στην
γραμμή της “νομιμότητας” -που η [...]