[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

 1924 Nüfus Mübâdelesinde Türklerle birlikte Selanik’ten Samsun’a gelenler arasında Romanlarda bulunmaktaydı. Gemilerle getirildikleri bu bambaşka coğrafyada, 15 yıl öncesine kadar derme çatma, teneke yapılarda yaşamlarını sürdürmekteydiler. Dönemin belediye başkanı, Mert Irmağı kıyısında yaşayan Romanların, şehrin uzak bir bölgesindeki 200 adet tek katlı yapılara geçmesini sağladı. İşte 200 Evler Mahallesinin ismi de buradan gelmektedir. 6 ay kadar önce mahalle, devlet tarafından Kentsel Dönüşüm Projesi kapsamında yıkıldı. Burada yaşayan Romanlar ise 264 evler adında, yine önceki yaşadıkları yere yakın bir yerde yapılan konutlara yerleştirildiler, keşke haklarını savunabilen birileri olsaydı ve şu an yaşadıkları evlere ücretsiz bir şekilde geçebilselerdi çünkü bu onların hakkıydı. Gelir seviyeleri düşük olan bu aileleri zorlu bir süreç daha bekliyor, bu günlerde ise eski göçebe yaşamlarından apartman yaşamına geçiş dönemindeki bu esmer içten ve güzel insanları fotoğraflamaya devam ediyorum.
Engin Güneysu

Bunu alan bunu da aldı:

• Benzer konu bulunamadı

Zıpzıp aşkla yola çıkan, yolcu tayfadanmışız..
Bir varmışız bir yokmuşuz…
Denize, güneşe, deliye, bara, dosta, düşmana, yaza, aşka, orman cinlerine, sarmaşıklara, kiraza, boğazdaki yunuslara, vapurlara, sarhoşa, sakiye, meclise… boynumuz kıldan inceymiş…
Suya düşen karpuz kabuğu da gemimiz gibi gelirken bi çalalım dedik…
Hadi rast gele!

Dinlemek ve indirmek için buyrun efenim: http://www.yoldamuzik.com/

Bunu alan bunu da aldı:

• Benzer konu bulunamadı

Günün parçasıdır:

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

Bunu alan bunu da aldı:

• Benzer konu bulunamadı

İlk albümleri “Anlatılan senin hikayendir”i geçen 1 Mayıs’ta çıkaran Bandista, 12 Eylül’ün yıl dönümünü de “Paşanın başucu şarkıları”yla karşıladı.

Bandista kaldığı yerden anlatmaya devam ediyor

“Benin annem cumartesi”, “Yan Babilon” ve “Pardon afedersiniz mr. genelkurmay” isimli şarkılarını İnternet sitelerinden indirip dinleyebileceğiniz grup “Paşanın başucu şarkıları” için şöyle söylüyor:

“Darbeler, müdahaleler, politik ve kültürel işgaller ’sorgulanamaz’ iktidarlarını ezicilikleri, şiddetleri ve yarattıkları acılar ve galibiyetleri ne düzeyde olursa olsun, tam da toplum ve mağluplar nezdinde meşru, haklı, kaçınılmaz ve yahut hegomonik kabul edildikleri anda tesis ederler. Erkin sahipleri mevcut durumlarını sürdürmenin yolunun onu elde ettikleri hâl ve yöntemde ısrar ve bu ‘olağanüstü’ hâli sürdürmekten geçtiğini bildiklerinden bu, ‘farklı’ bağlam ve tecessümlerle durmaksızın devam eden bir saldırı sürecidir.

“Bu saldırıya karşı verilecek yanıtların içinde dilimizde, sesimizde, müziğimizde direnmek bir kültürün, içinden başka başka muhalif kültürleri doğurarak yaşaması anlamında elzemdir. Unutmayıp inanmak ve bulanmayıp bilenmek düsturuyla Bandista evi var olduğunu bizzat kendi mevcudiyetinin mümkünlüğüyle bildiği muhalefet mukavemet âlemini paşaların başucunda De Te Fabula Narratur’un kaldığı yerden bizim hikâyelerimizi anlatmaya davet ediyor. Zira bir fısıltıdan bile korkuyorlar… Gürültü ne çok şeyi değiştirir… Kafaya kafaya zound zystem!”

Bandista’ya bu üç şarkılık albümde Sultan Tunç da eşlik ediyor. (EZÖ)

Şarkıları dinlemek ve indirmek için tıklayınız.

Bunu alan bunu da aldı:

• Bandista (0)

Hayal et…

Hayal et, cennetin olmadığını.
Denersen kolaydır.
Cehennem yok altımızda,
Ustümüzde ise sadece gökyüzü.
Tüm insanların bugün için yaşadığını hayal et…

Hayal et, ülkelerin olmadığını.
O kadar zor değil bu.
Uğruna öldürecek ya da ölecek bir şey yok.
Ve din de yok tabii.
Tüm insanların barış içinde yaşadığını hayal et…

Hayalci diyebilirsin bana, oysa yalnız değilim ben.
Umarım bir gün sen de katılırsın bize.
Ve bir bütün olur dünya…

Hayal et, malın mülkün olmadığını.
Merak ediyorum yapabilir misin?
Ne açlık var, ne aç gözlülük,
Insanların hepsi kardeş.
Tüm insanların tüm dünyayı paylaştığını hayal et…

Bunu alan bunu da aldı:

• Benzer konu bulunamadı

Bandista bir aralık, bu darlık bu basmakalıp, bu ayık kafayla esrik taklitleri, bu aramızda yaşayan katilleri teşhir etmek gerek dedi evde uyuklarken. Uyanmak gerek dedi önce kendi kendine, evde bir gitar çaldı manuş, klarnet aktı meyanlı, kaydırmalı, akordeon zaten doldurmuştu köşe bucak, vurmalılar hazırdı “marş”a, başladı ev’in hikâyesi, varyetesi söküp söküp yapmanın.

Bandista evi şenlik kıyamet bir eylem bandosu şimdi ses vermekte ska, balkan, vertov, reggae, eşitlik, özgürlük, cango, votka, adalet, kökler sularından… Bandista evinde geceler gündüz gündüzler denktir geceye, bu evde güneş batsa da dinlenir ev hece heceye. Bu evin odaları geniş uzun dar hayal; bu evde mebzul miktar kapılar kilitsiz gıcırdar. Bu evde koridorlar, sokaklar ve meydanlar, sahneler salonlar dansla sesle hınçla çığlıklar… Bu ev bir dağ başında bir gettoda ya da down-town’da, bu ev dev bir karavan bu evi bulur arayan. Bu evin sakinleri kara kızıl mor renkleri, yeşil sarı turunç ve nar, bu ev binbir bedenle var. Bu ev döker alınteri, bu ev rahim yangın yeri; söndürür kandilleri nice esrik sever evi. Bu evde geçmiş hüzünle değil hüsnü kabulle, bu evde gelecek yokla değil beklenir telaşla. Bu ev tenha bu ev dar-maduman kanma yalan, gözyaşları ağıtlar destanlar epik tasalar, bu evde yasalar değil ses verir yoldaş maison’lar!

haydi barikata
kara fırtınalar sarsıyor göğü, kara bulutlar kör eder gözleri, ölüm ve acı beklese de bizleri, onları yenmek için yürümeliyiz ve en değerli varlığımız özgürlük, cesaret ve inançla savunmalıyız, haydi barikata haydi barikata, ekmek, adalet ve özgürlük için, kalplerimizde, kardeşlerimizle, tüm dünyada büyüyor direniş, haydi barikata haydi barikata, ekmek, adalet ve özgürlük için!

söz: Bandista
müzik: ilk düzenlenişi 1879’a dayanan, ancak 1905 Mayısında Polonya’da işçi kortejlerinin yarı resmi marşına dönüşüp akabinde uluslararası yaygınlık kazanan, Polonya’nın kadim hürriyet ezgilerine dayanan Warszawianka marşı, 36 İspanyasında A Las Barricadas adıyla CNT’nin alamet-i farikasına dönüştü.

Temelde Valeriano Orobón Fernánez’in İspanyolca sözlerinin Türkçe söylenişine dayanan söz bloğu, aynı zamanda bu marşın Türkçe’deki ilk bütünlüklü ve aslına sadık dile getirilişidir. Türkiye devrimci hareketinde –esinlenlemeler ve belli bölümlerin bağlamdışı sözlerle bazı anarşistler tarafından söylenmesi dışında- daha önce kayıt altına alınmamış ve marş bütünlüğünde söylenmemiştir; ayrıca Avrupa devrimci hareketi tarafından da unutulmuş ve Bandista repertuarının beynelmilel dinleyici tarafından en çok talep alan marşlarından biri haline gelmiştir.

özgürlüğe manuş
ne seattle ne cenova ne latin amerika’da, ne hindistan’da bir arayışta, özgürlük içinde özgürlük kafanda özgürlük, özgürlük sen nerdeysen orada, ne sokakta ne meydanda ne kampüste ne yolda, ne mahpusta ne torna tezgâhında, özgürlük içinde özgürlük kafanda özgürlük, özgürlük sen nerdeysen orada, hem seattle hem cenova hem latin amerika’da, hem hindistan’da bir arayışta, özgürlük elinde özgürlük seninle özgürlük, özgürlük sen ordaysan orada, hem sokakta hem meydanda hem kampüste hem yolda, hem mapusta hem torna tezgâhında, özgürlük elinde özgürlük seninle özgürlük, özgürlük sen ordaysan orada!

söz: Bandista
müzik: İkinci Dünya Savaşı Yunan Direnişinin anonim ezgilerinden olan San Atsalino Teixos’un Django Reinhardt tarzında ve Manuş müziğe bir saygı olarak icrası.

Bandista’nın bir varyete olarak icra ettiği iki benzer, ancak anlamda taban tabana zıt söz bloğu üzerine kurulu bu şarkı, müzikal formu itibariyle de eğlenceli bir marş olarak ilk kez Türkçe’de söylenmektedir.

ille de rumba
dalgaları karşılayan, (rumbara rumbara rumbamba) gemileri andırarak, (rumbara rumbara rumbamba) gövdemizle karanlığı yara yara, ay carmela. çıktık rüzgarları serin, (rumbara rumbara rumbamba) uçurumları en derin, (rumbara rumbara rumbamba) havaları en ışıklı sıradağa, ay carmela. arkamızda düşman gözü, (rumbara rumbara rumbamba) gibi karanlığın yüzü, (rumbara rumbara rumbamba) önümüzde bakır taslar güneş dolu, ay carmela.. dostların arasındayız, (rumbara rumbara rumbamba) güneşin sofrasındayız, (rumbara rumbara rumbamba) dostların arasındayız, (rumbara rumbara rumbamba) güneşin sofrasındayız, (rumbara rumbara rumbamba) dostların arasındayız, güneşin sofrasındayız. dostların arasındayız, (rumbara rumbara rumbamba) güneşin sofrasındayız, (rumbara rumbara rumbamba) dostların arasındayız, (rumbara rumbara rumbamba) güneşin sofrasındayız, (rumbara rumbara rumbamba)

söz: Nazım Hikmet-Güneşin Sofrasında Söylenen Türkü’den (1949) detay.
müzik: Kökleri 19. yy’a dayanan bir halk ezgisi üzerine 36 İspanyasında yazılan sözlerden müteşekkil bu şarkı bugün artık unutulmaya yüz tutmuştur; İspanyolca sözler bazı kaynaklarda Lorca’ya mal edilir.

El Paso del Ebro veya Viva la Quince Brigada adlarıyla da bilinen Ay Carmela şarkısı, marş formu içinde olmasa bile faşizme karşı savaşan İspanyol anarşistleri ve sosyalistleri üzerinde şevk ve umut verici bir etkiye sahipti. Bandista bu şarkıyı Türkçe söylemek isterken, üzerimizde önemli bir etkisi olan başka bir şarkı ve söz bloğu, yani Timur Selçuk ve Güneşin Sofrasında Söylenen Türkü’yü anımsadı ve bir yapı söküp takma faaliyeti sonrasında iki şarkıyı birbiri içine ördü.

her şeyin şarkısı her şey herkesleşiyordu, herkes her şeyleşiyordu, tarih durmadan yazılıyordu, birden olanlar oldu, bir kırmızı koltukta yatarken, ekranda dziga vertov dönerken, psinoza mavladı birden, şaşkınlık hâsıl oldu, bir çapa bir votka bir ılık meltem, kıbrıs’ta dört ceset bir baker’ken, havariler mitler yazarken, uyku bastırıyordu, meneviş’ten glorya’ya sokak’ta bir votka, kadıköy evinde jacques brel çalmakta, temmuz oldu yaz bitti hoca kalk haydi, tayfa marquiz yolunda, gördüğüne inanma, gördüğüne inanma, gördüğüne inanma, sen!

söz: Bandista
müzik: Bandista

Hocamız, ev arkadaşımız, bize müziği anlamayı öğreten insana dair bir kolaj.

mâyâ
albenisi albeni, albenisi sanki bir, şa lala lala lala la, düşkün bir düşe benzer, heveskâr eğlenceler, burjuvazi büyüler, temaşa verir huşu, sanki bir tavuskuşu, ga gaga gaga gaga ga, gagasında pembe toz, uyku inkâr ve hipnoz, dolce vita ah ne hoş, uyan artık ey uyan, uyan âlem-i reayan, pa papa papa papa pa, patlayan bir volkan ol, şol zulümden çıkar yol, mevcudiyet kavgası!

söz: Bandista
müzik: Amaritzi

Bandista’nın son dönemine ait bu Balkan ezgisi, kabare formuna yakın ve bunu mümkün kılan söz bloğunun tekrarı ve nihayetinde Enternasyonel marşına yapılan bir göndermeyi içermektedir. Hint mitolojisinde dünyanın aldatmacası anlamına gelen mâyâ kavramı, burjuvazinin ayartıcı çekiciliği, hafızasızlık, duygular dünyasına hitap eden sanatsal üretimler ve gösteri toplumuna dair bir beyanı kapsayacak şekilde kullanılmıştır, yine bu mitologya mâyâ’nın büyüsünden kurtuluşu bir uykudan uyunmakla özdeşleştirmektedir, buradan da Enternasyonel’in ‘uyanmak’ göndermeli giriş bölümünün kendimizce tekrarını sunmamızın imkânı doğmuştur.

aim
hayat denilen kavgaya girdik, emin adımlarla yürüyoruz, biz bu karanlık yolun sonunda, doğacak güneşi görüyoruz, dağları aşıyor, bak yakınlaşıyor, kızıl yıldız, zafer kuşu, bu bir rüya değil, bu bir hülya değil, yıldızıdır kurtuluşun, kara deryalarda bir fenersin, senin ışığınla yürüyoruz, biz bu karanlık yolun sonunda, doğacak güneşi görüyoruz, fabrikalarda biz, tarlalarda biziz, biziz hayatı yaratan, dil farkı bilmeyiz, din farkı bilmeyiz, sanki doğduk bir anadan, anamız amele sınıfıdır, yurdumuz bütün cihandır bizim, hazırlandık o büyük kavgaya, başta bayrağımız sosyalizm, bayrağını yükselt, daha daha yükselt, yükselt bayrağı yukarı, bugüne vuralım, yarını kuralım, kaldıralım sınırları, bugüne vuralım, yarını kuralım, kaldıralım sınıfları!

söz: Yoldaşlarımız
müzik: 1920 yılında Kızıl Ordu’nun Beyazlara karşı verdiği mücadeleye dair bir övgü olarak Samuel Pokrass tarafından düzenlenen Belaia armiia, chiornyj baron [Beyaz Ordu, Kara Baron] marşı, 1927 yılında Temmuz Ayaklanması günlerinde Die Arbeiter von Wien adıyla Avusturya sosyalistleri arasında yaygınlaştı ve ilerleyen yıllarda özellikle faşizme karşı mücadelenin simgelerinden birine dönüştü.

Avusturya İşçi Marşı’nın Türkçe’ye ne zaman ve kim tarafından aktarıldığı bilinmemektedir. Bandista aim [niyetimiz] olarak andığı bu marşı köklere bir saygı ve mücadelenin ve kendimizi ifade tarzımızın yıllar geçmesine rağmen nasıl da esasta aynı kaldığını vurgulamak için en bilindik haliyle icra etmekte, yeni muhalefet kuşağı ile geçmiş arasında bir bağ kurmayı amaçlamaktadır.

kara çocuk raksı
djelem, djelem, lungone dromensa, maladilem baxtale romensa, ay, romale, ay, chavale, nice nice yıllar boyunca, nice yüzler gördüm ömrüm boyunca, bir bardağa şarap dolunca, bir bahçede ah o ateş yanınca, bak o çocuklar, bak raksa başlar, kara deri ve uzun elleri, o çocuklar kuytusunda şehirlerin, ötesinde gündüzün ve gecelerin, menzil bizim ah o cennet bahçeleri, bak o çocuklar, bak raksa başlar!

söz: Bandista
müzik: Roman geleneksel

1971’de ilk Dünya Roman Kongresi’nde ulusal marş olarak kabul edilen bu şarkı, yüzlerce Roman grubu ve topluluğu tarafından temelde Jarko Jovonovic sözleriyle yorumlanmış, çeşitlenmiş ve sınırlar aşmıştır. İlk kez Türkçe sözlere sahip olan şarkı bizim için ‘yolcu’luğa ve topraksızlığa dair bir övgüdür, marşımızdır.

hiçbir şeyin şarkısı
bir sokağın ortasında yatıyor, yoldaşları kenti altüst ediyor, carlo kalkıyor hesap soruyor, güneş güneş yine doğuyor, sabah oluyor sabah oluyor, şimdi bayrak üstünde salınyor, bize miti değil fikri yetiyor, mahir kalkıyor hesap soruyor, güneş güneş yine doğuyor, sabah oluyor sabah oluyor, bir kimsesiz mezarında yatıyor, katilleri şimdi resim yapıyor, veysel kalkıyor hesap soruyor, güneş güneş yine doğuyor, sabah oluyor sabah oluyor, bir kaldırım ortasında yatıyor, yarasından yalanınız sızıyor, hrant kalkıyor hesap soruyor, güneş güneş yine doğuyor, sabah oluyor sabah oluyor, hürriyet ve adalet aranıyor, onlar kanun, biz tarihi yazıyor, halklar kalkıyor hesap soruyor, güneş güneş yine doğuyor, sabah oluyor sabah oluyor!

söz: Bandista
müzik: İkinci Dünya Savaşı Kızıl Ordu ezgisi+Ines, Boikot.

Bandista’nın daralanına, kayıplarımıza ve hesap sormaya olan inancımıza, sabaha, uyanmaya ve “o” günlere dair bir heveslendirici, ağıt ve şehitler miti kültürüne karşı, başka türlü bir anmanın mümkünlüğüne dair bir son sözdür.

http://tayfabandista.org/

Bunu alan bunu da aldı:

• Bandista “Paşanın Başucu Şarkıları”nı Söylüyor (0)

Tom Waits, yirmi beş yılı aşkın süredir müzik yapıyor. Başlangıçtaki Elektra/Asylum sürecini (1972-80) sonra gelen Island/Epitaph süreciyle karşılaştırırsak, etkileyici ve şaşırtıcıya, beklenmeyene doğru sekmeyen bir arayış göze çarpar. 1983’te “Swordfishtrombones”in çıkmasıyla tarzları karıştırmaya ve sesine değişik şeyler yapmaya başlamıştı.
İlginç desenlerle, yöresel çalgılarla, keşfedilen sesler, farklı kayıt yöntemleri ve ilginç konularıyla, Tin-Pan-Alley tarzı deneysel çalışmaların önünü açtı. Şarkı içindeki dizelerle öyküler anlatmak yerine, etkileyici işitsel manzaralarla yarattığı çerçevelerde sundu. Ona özgü piyano eklemeli çalgılar örgüsü, Waits’in on yıllardır kayıtlarında kullandığı onlarca, belki de yüzlerce farklı çalgı (türlü türlü mızıkalar, davullar, pompalar, hatta testereler, akordiyonlar, kendi üretimi “condundrum”) ile süslenmişti. Bu açıdan bakıldığında Okay Temiz’in tarzına yaklaştığı söylenebilir.

Eşi Kathleen Brennan ile işbirliği yapmaya ve kendi kayıtlarını üretmeye başladı. 80’ler, 90’lardaki çalışmaları hem işin yaratıcılığı hem de seçtiği çalgılar, sözcükler açısından çizgidışıydı. Düşük bir ses şiddeti tutturdu denebilir Waits için, son dönemdeki Waits (”Big In Japan” yorumuyla bir kökten değişikliğe gittiğini gösteriyordu) dışında, yüksek teknolojiyi yanında görmek, onu meyhane ezgilerine katmak istemiyordu, açık alandaki kayıt kalitesi ona yetiyordu.
Diğer sanatçılar da bu akımdan paylarını aldılar. “Tek mikrofonla dışarda, yolda kaydedelim” teklifleri stüdyoları yeni oluşumlara ve yapılanmalara itti. Epitaph için kaydettiği “Mule Variations”, altı yıl sonra gelen bir Tom Waits çalışması oldu. Öyküleşmiş geçmişinin iki safhasının da izlerini taşıyor. Karanlık, bluesvari, kimi zaman şefkatli, baygın bir akıcılıkta bir öykü anlatımı ilk yılları (Hearts Of Saturday Nights), daha sert ve deneysel sesler ise (Swordfishtrombones) yıllarını akla getiriyor.

Dağarcığındaki ilginç öykiler hala ona özgü ve onun malı sayılıyor. Son albümünün üzerinden geçen altı yıl içinde Waits, opera müziği de dahil olmak üzere pek çok çalışmaya zaman ayırmayı bildi. O ve eşi, “The Fall Of Troy”, “Walk Away” parçalarını ve “Death Man Walking” filmi için yönetmen Tim Robbins’in isteği üzerine müzikler yazdılar; “Louise” – Ramblin’ Jack’in iki kişilik albümü-, “Frends Of Mine” (bu sefer Elliot’a eşlik eden Waits’in kendisiydi), bir Wim Wenders filmi “A Little Drop Of Poison” yine onların imzasını taşıyordu. Gavin Bryars’ın 75 dakikalık orkestra yazınını kaydetti, 1971 yılı kayıtlı aynı isimli ilahiyi farklı bir yorumla sordu. “The Black Rider”ı izleyen sürelerde, Waits ve Brennan Wilson’un operası “Alice In Wonderland” için şarkılar ve müzik yazdı.
Öykü Lewis Carroll’unkini temel almıyor, temel aldığı Carroll ve öykünün doğuşunu sağlayan küçük kız arasındaki ilişkiydi. Bu son ikisi (”The Black Rider” William Burroughs’ın ek düzenlemeleriyle zenginleştirilmiş bir şekilde) Hamburg Thalia Sahnesi’nde ve Avrupa’nın bir çok yerinde sergileniyor, söylentilere göre bir adım daha ileri gidip, New York’taki Lincoln Merkezi’ne gitme yolundalar… İki gösteri de ’93 ve ’95’te Brooklyn Müzik Yüksekokulu Şenliğinde ilk kez sunulmuştu.
Canlı gösterileri uzun aralıklarla ve seyrek olmasına rağmen Los Angeles’da 1998 Mart’ında Ani DeFranco, Lyle Lovett, Steve Earle, Eddie Vedder ve Michelle Shocked ile “Bizim Adımıza Değil” yardım konserinde sahne aldılar, cinayet kurbanları ve idam mahkumlarının ailelerine destek olmak amaçlanıyordu.
Bart Hopkins’in “Gravikords, Whirlies and Pyrophones” isimli kitap ve albümüne de bir önsöz hediye etti; bu Billboard Magazine tarafından deneysel çalgıların bir sınaması olarak da tanımlanan ve “Orbitones” ile devam eden bir serinin ilk çalışmasıydı. Waits’in işinin gövde kısmı çok sayıda müzisyence yorumlanmıştır.
Bu listede Springsteen (”Jersey Girl”), Stewart (”Downtown Train”), Marienne Faithfull (”Strange Weather”), Ramones (”I Don’t Want To Grow Up”), Merchant (”I Hope I Don’t Fall In Love With You”), Bob Seger (”Blind Love”, “Sixteen Shells”) ve Dion (”Heart Of Saturday Night”, “San Diego Serenade”) var. Ayrıca Eddie Vedder, Beck, Los Lobos, Chris Cornell ve Ani DiFranco da ondan esinlenen sanatçılar arasında Müzik kanalı VH-1’in ona “bütün zamanların en etkileyici sanatçılarından” sıfatını yakıştırması bu nedenle yerinde.
Daha önceki iki Wilson parçasının yanısıra, Waits iki filmi daha müziklendirdi. En İyi Özgün Müzik Ödülü alan Francis Ford Coppola’dan “One From The Heart” (1980) ve Jim Jarmusch’den “Night On Earth” (1992). Daha yakın bir zamanda o ve Brennan bir kısa çizgi film “Bunny” için çalıştılar. Waits’in film işi Stallone’nin (ayrıca kendisinin de rol aldığı) “Paradise Alley” için söylediği iki parça ve Ralph Waite’nin yönettiği Skid Row’un özyaşamöyküsü “On The Nickel” için seslendirdiği iki parçayı yazdığı 1978 senesine kadar uzanabiliyor.

“Street Wise” isimli Seattle’daki sokak çocuklarının konu alan belgesel nitelikteki film için yine iki şarkı yazıp seslendirdiğinde ise yıl 1985 idi. Waits’in film üretimiyle olan ilişkisi sadece müzik ile sınırlı değil, 1978’de “Paradise Alley”de aldığı küçük rol ile başlayan geniş bir oyunculuk geçmişi de var.
Ardından küçük büyük rol aldığı Coppola’dan “The Outsiders” (1983), “Rumblefish” (1983), “Cotton Club” (1984); Jim Jarmusch’dan “Down By Law” (1986), “Ironweed” (1987); Robert Frank’tan “Candy Mountain” (1988), “Cold Feet” (1989), “Queen’s Logic” (1990), “The Bearskin” (1990, sadece Avrupa’da yayınlandı), “The Fisher King” (1991), “At Play in the Fields of the Lord” (1991), yine Coppola’dan “Bram Stoker’s Dracula” (1992) ve Robert Altman’dan “Short Cuts” (1993) geldi. Bunlara ek olarak eşiyle yazdığı ve 1986’da Chicago’dan “Steppenwolf Theater Company” tarafından düzenlenen “Frank’s Wild Years” isimli müzikal oyunda da başroldeydi.
Bütün bunlrdan ayrı, ’98’in sonunda ve ’99’da Kinka Usher tarafından yönetilen “Mystery Men”de silah tasarımcısı Doc Heller’i canlandırdı. 2001’de ise eski parçalarda oluşan bir toplama albüm cesur bir isimle piyasaya sürüldü…
Diskografi

2001Used Songs (1973-1980)

1999
Mule Variations

1998
Beautiful Maladies: The Island Years

1993
The Early Years Vol. 2
The Black Rider

1992
Night On Earth
Bone Machine

1991
The Early Years Vol. 1

1988
Big Time

1987
Frank’s Wild Years

1985
Rain Dogs

1984
Anthology Of Tom Waits

1983
Swordfishtrombones

1980
Heartattack And Vine

1978
Blue Valentine

1977
Foreign Affairs

1976
Nighthawks At The Diner
Small Change

1974
The Heart Of Saturday Night
Closing Time

Mtv Turkiye

Bunu alan bunu da aldı:

• Benzer konu bulunamadı

90’ların başında üniversiteyi Ankara’da okumuşların iki önemli hatırası vardır… Birincisi ailelerinden uzaklaşıp ilk defa dışarı çıktıklarında gittikleri efsane ABar geceleri, diğeri de ABar çıkışı bütün Ankara’nın akın ettiği Küçükesat karakolunun arkasındaki Aspava dürümcüsü (Aspava – Allah Sana da Para Versin Amin’in kısaltılmışdır).

The Cure’un solisti Robert Smith’in
melankolik tarzı, grubun şarkılarında
kurulduğu günden bugüne hissedilir.

Muhtemelen düşünüyorsunuz bunların The Cure ile ilgili olması gereken bir yazı da ne işi var diye. The Cure’u Ankaralı gençler arasında tapılası bir konuma getiren ilk göz ağrısı ABar’da geçirdikleri gecelerdir. ABar’ın o dönem DJ’i Cüneyt Angın sadece The Cure’u değil, Depeche Mode’u, The Clash’ı, Sex Pistols’ı, 80’lerde büyük başarı yakalamış bütün İngiliz punk müzik gruplarından seçtiği muhteşem şarkıları dinleterek, hepimizi birer New Wave müptelası yapmıştır.

Cure’dan “Boys Don’t Cry” şarkısı çaldığında, sevgilisinden yeni ayrılmış bir gencin etrafına toplanan arkadaşları, o günün yegane içkisi biralarını kaldırıp destek olurlardı. Gecenin ilerleyen saatlerinde “Friday I am in Love” çaldığında ise gecenin yorgunluğu ile sevgililer birbirine sarılır veya platonik aşık oldukları kızları ararlardı gözleriyle, Robert Smith’in sözleri ve bakışlarla mesaj verebilmek için. The Cure bizim kuşak için vazgeçilmez gruplardandır…

***

ROBERT SMITH’İN KARANLIK VE MELANKOLİK ÇİZGİSİ
Yetmişlerin sonunda punk rock sonrası kurulan gruplar arasında “the Cure”, müzik hayatına en uzun süre aralıksız devam eden ve dünya çapında üne kavuşan az sayıda gruptan birisi olmuştur. Bir kaç defa grup üyeleri değişen ancak kurulduğu günden beri solist Robert Smith’in çizdiği karanlık ve melankolik çizgiden uzaklaşmayan grup bugün dünya çapında tanınmakta ve sevilmektedir.

“Easy Cure” adıyla 1976 yılında okul arkadaşı Robert Smith (vokal, gitar), Michael Dempsey (bas gitar ), ve Laurence “Lol” Tolhurst (davul) tarafından kurulur. Sonradan adını “The Cure” olarak değiştiren grup, İngiltere’deki ilk çıkışını 1979 yılında yayınlanan “Killing an Arab” single’ı ile yapar. Şarkı 80’lerin ortasında “Standing on the Beach: The Singles” albümünde yeniden yayınlandığında sorunlara neden olur. Şarkı Albert Camus’nun “The Stranger – Yabancı” çalışmasından esinlenerek yazılmış, Arap karşıtı duyguları teşvik ettiği için bazı Amerikan radyoları tarafından protesto edilir. Tepkiler üzerine ileriki yıllarda şarkının yer aldığı her albümde özel bir uyarı notuyla grubun “her türlü önyargıya ve şiddete karşı olduğu” ifade edilir.

İLK ALBÜM 1979 YILINDA YAYINLANIR
Cure’un ilk stüdyo albümü “Three Imaginary Boys” adıyla 1979 yılında yayınlanır. Albüm sonrası grup “Siouxsie & the Banshees” grubuyla turneye çıkarlar ancak Banshees’in gitaristinin turnenin ortasında ayrılması nedeniyle Cure’un solisti Robert Smith geçici olarak gitaristlik yapar ve 80’lerin ortalarına kadar da belli aralıklarla bu işe devam eder.

Grubun ikinci albümü “Seventeen Seconds” 1980 yılında yayınlanır. Albüm öncesi o dönemin müziklerine uygun entrüman keyboard ekibe katılır ve albümde biraz daha deneysel ve elektronik çalışmalar yer alır, ayrıca ilk liste hiti çıkar ve “A Forest” isimli parça listelerde otuzuncu sıraya yükselir.

Üçüncü albümleri “Faith” 1981 yılında, dördüncü albümleri “Pornography” ise 1982 yılında yayınlanır. “Pornography” nin yayını sonrası grubun underground ve kült statüsü iyice perçinlenir. Robert Smith yüzüne yaptığı bembeyaz makyajı, mor gözleri ve siyah ruju ile korku filmlerinden çıkma karakterleri andırmaktadır. “Pornography” aynı zamanda grubun İngiltere listelerinde ilk ona giren ilk albümü olur.

Robert Smith 1983 yılının önemli bir bölümünü Siouxsie & the Banshees’ın “Hyaena” albumünün kayıtları için geçirir. Smith aynı tarihlerde “the Glove” adıyla ikinci bir grup kurar ve tek albümü olan “Blue Sunshine”ı yayınlar.

1983 yazında the Cure yeni kadrosu Smith, Tolhurst, davulda Andy Anderson ve bas gitar da Phil Thornalley ile “The Lovecats” single’ını kaydeder. “Lovecats” listelerde yedi numaraya ulaşarak o güne kadarki en büyük başarıyı yakalar.

PUNK ROCK’DAN POP MÜZİĞE GEÇİŞ
1984 yılında beşinci albüm “The Top” yayınlanır ve ilk defa grup punk rock ve elektronik müzikten kısmen uzaklaşarak pop müzik tınılarını kullanır. “The Cure”un bu tercihinde artan popülerlikleriyle bağlantılı olarak daha geniş kitlelere ulaşabilme arzusu yatmaktadır. Grubun albüm tunesi esnasında daha sonraki yıllarda benzeri kuruculardan Lol Tolhurst’un başına gelecek bir olay yaşanır ve Andy Anderson turnenin ortasında gruptan atılır. Turne sonunda Phil Thornalley’de gruptan ayrılınca bır defa daha Smith ve Tolhurst ikilisi yeni baştan grup kurmak zorunda kalırlar.

1985 yılında grubun altıncı albümü “The Head on the Door” yayınlanır ve atlantiğin iki yakasında da beklenmedik başarı yakalar. O güne kadar pop müziğe en yakın yayınladıkları yeni albümleri İngiltere’de ilk ona Amerika’da ise 59. sıraya yükselerek ilk defa ilk yüz listesinde yer almış olur.

“The Head on the Door” albümünün beklenmeyen büyük başarısı üzerine 1986 yılında eski single’lardan oluşan toplama albüm “Standing on a Beach: The Singles” yayınlanır. The Cure iki yıl içinde meraklılarının tanıdığı kült bir grup olmaktan çıkıp, geniş kitlelerin beğenisini kazanan bir grup konumuna gelir. 1987 yayınlanan “Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me” albümünü bir önceki iki yılın başarılarını perçinler. Smith ve arkadaşları dünyanın en iyi tanınan müzik toplulukları arasındaki yerlerini almışlardır.

KURUCULARDAN LOL TOLHUST GRUPTAN ATILIR
1988 yılında, Cure’un kurucularından Lol Tolhust’ın işine son verilir. Yapılan resmi açıklamaya göre diğer üyelerle arasında telafi edilemez anlaşmazlıklar vardır. Tolhust farklı düşünmektedir ki, olayı dava konusu yapar ve taraflar mahkemelik olurlar.

1989 yılında Tolhurst sonrası ilk albüm “Disintegration” yayınlanır ve anında hit olur, İngiltere’de dört numaraya, Amerika’da 14 numaraya ulaşır. Albümden “Lullaby” parçası İngiltere’de listelerde beş numaraya, “Lovesong” parçası da Amerika’da listelerde iki numaraya kadar çıkar.

“Disintegration” sonrası üç yıl albüm yayınlamayan Cure, 1992 yılında “Wish” albümünü yayınlar. Üç yıl önce olduğu gibi “Wish” de kısa sürede büyük başarıya ulaşır, İngiliz müzik listelerine bir numaradan, Amerika listelerine ise iki numaradan girer. Albümde yer alan “Friday I am in Love” tüm zamanların en sevilen Cure parçalarından birisi olur.

TOLHUST İLE YAŞANAN İTİLAF 1994 YILINDA ÇÖZÜLÜR
“Wish” albümü sonrası grup 1993 ve 1994 yıllarını Lol Tolhust’un 1989 yılında açtığı dava ile uğraşmakla geçirir. Davanın 1994 sonunda grup lehine sonuçlanması sonrası yeni albüm çalışması başlanırken baterist Boris Williams gruptan ayrılmaya karar verir. Az bulunur bir yöntemle, İngiliz müzik dergilerine verilen ilanlarla Williams’ın yerine 1995 ilkbaharında Jason Cooper alınır.

1995 yılında onuncu stüdyo albümlerini kaydeden grup, 1996 yılında “Wild Mood Swings” adıyla yayınlar. 2000 yılında yayınlanan “Bloodflowers” ve 2004 yılında yayınlanan “The Cure” albümleri eski albümler kadar başarılı olmasa da eleştirmenlerden olumlu tepki alır.

ALBÜMLERİ
1979 Three Imaginary Boys, Fiction
1980 Seventeen Seconds, Elektra
1981 Faith, Elektra
1982 Pornography, Elektra
1984 The Top, Sire
1985 The Head on the Door, Elektra
1987 Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me, Elektra
1989 Disintegration, Elektra
1990 Mixed Up, Elektra
1990 Integration, Elektra
1992 Wish, Elektra
1996 Wild Mood Swings, Fiction/Elektra
2000 Bloodflowers, Fiction/EastWest
2004 The Cure, Geffen

İstanbul Postası

Bunu alan bunu da aldı:

• Benzer konu bulunamadı

Müzik dünyasında etkisi kuşaklar boyu devam etmiş kaç efsane müzisyen vardır diye sorsanız, hemen herkesin aklına üç beş tanıdık isim gelir (John Lennon, Elvis Presley vs.). Genel listelerde nadiren yer alan bir isim daha var, Bob Dylan… 

Dylan, bir kusağın idoludür, 60’ların başında, henüz 20’li yaşlarında yazdığı “Like a Rolling Stone”, “Blowin’ in the Wind” şarkılarıyla folk ile rock müzik arasındaki geçisi sağlamıştır. Aslında müzik kariyerine bakıldığında bir çok benzer dahi gibi en iyi eserlerini henuz 30 yaşına gelmeden bestelemiş ve ardından uzun süren yaratıcılık krizi yaşamıştır.Genç kuşaklar tarafından az tanınan Bob Dylan’ın hikayesi, editörlüğünü sevgili Alper Eğmir’in yaptıgı www.gazozagaci.com dan alıntı.***Gerçek adıyla Robert Allen Zimmerman, 24 Mayıs 1941′de Minnesota’da dünyaya gelmiştir. Rusya Yahudisi bir göçmen ailenin çocuğudur. 10 yaşında şiirler yazmaya, 12-13 yaşlarındayken piyano ve gitar çalmaya başlar.1960′ta okulu bırakır ve New York’a gider. Greenwich Village’teki folk klüplerinde sahne almaya başlar. (Bilenler bilir, Greenwich Village, New York’un Ortaköy’üdür).Gitarla birlikte aynı anda ağız armonikasi çalarak ilginç bir stil yakalar. İşte o sıralarda, sahnede Bob Dylan adını kullanmaya başlar. Kendisi inkar eder ama rivayet odur ki, bu isim Galli şair Dylan Thomas nedeniyle seçilmiştir.NEW YORK TIMES’DAN GELEN ÖVGÜ
1961′de Bob Dylan adı folk müzik çevrelerinin dışına taşar. ‘Gerde’s Folk City’ adlı klüpte çalarken onu dinleyen eleştirmen Robert Shelton, New York Times’ta bu genç yetenekten övgüyle bahseder. Bir ay sonra da Columbia Records’tan John Hammond gelip Bob Dylan’la kontrat imzalar.Şarkı yazarlığında henüz kendine pek güvenemeyen Dylan, ilk albümde kendisinin yalnızca iki bestesini seslendirir, geri kalanını Blind Lemon Jefferson ve Bukka White gibi blues şarkıcıların bestelerine ayırır.İlk albüm ümit verici(!) olsa da hiç kimse 1963 yılında gelen ikinci albüm “The Freewheelin” gibi bir şahesere hazır değildir. Albümde, Amerikan Pop müziğinde o zamana kadar benzeri görülmemiş şiirsel bir ses, “Blowin’ in the Wind” ve “A Hard Rain’s A-Gonna Fall” gibi sonradan ‘marş’ niteliği kazanacak parçalar ve “Girl From the North Country” ve “Don’t Think Twice, It’s All Right” gibi nefes kesen baladlar, yer alır.Sonraki yıllarda “The Times They Are A-Changin’” ve “Another Side of Bob Dylan” albümlerini çıkarır. Bu ikincisinde yer alan bir de ‘Ballad in Plain D’ şarkısı vardır ki, Bob Dylan’ın uzatmalı sevgilisi Suze Rottolo’dan ayrılışının acı fakat tek yanlı çizilmiş bir resmi gibidir.Bu olaydan yirmi küsur yıl sonra Bob Dylan ‘Keşke o şarkıyı yayınlamasaydım..’ demiştir.

DYLAN, JOAZ BAEZ ILIŞKISI
Kız arkadaşından ayrıldıktan sonra Bob Dylan, Joan Baez ile takılmaya başlar. Duygusal tarafı bir yana, bu ilişki ikisi için de yararlı olur: Baez, Dylan’ın henüz yayınlanmamış bestelerini alır, karşılığında onu kendi konserlerine çıkararak hayranlarına tanıttır.
 

Bob Dylan ve Joan Baez’in beraber olduğu dönemlerden bir fotoğraf

1965 başlarında Bob Dylan, folk müziğin gerektirdiği akustik sınırların ötesine geçmeyi kafasına takar. Yarı akustik yarı elektrikli seslerden oluşmuş “Bringing It All Back Home” albümünü dokuz kişilik bir grupla kaydeder. Bu albümde yer alan “Mr. Tambourine Man” şarkısını akustik kaydetmiştir. Albümün çıkmasından bir hafta sonra “The Byrds” grubu bu şarkıyı elektrikli seslerle yeniden kaydeder ve folk-rock kategorisinde listebaşı olur.(Kolomb’un Amerika’ya o kadar yaklaşmışken Bahama adalarında takılıp kalması ve sonra Amerigo Vespucci’nin Amerika anakarasına ayak basan ve kıtaya adını veren ilk kaşif olmasını hatırlattı bu da bana.. Siz okyanuslarca yol geliyorsunuz, ‘şu albümün bir kısmını elektrikli aletlerle seslendireyim..’ diyorsunuz. Arada her nasılsa akustik sesli bıraktığınız bir şarkıyı sadece bir hafta sonra başka birisi elektrikli seslerle kaydedip malı götürüyor. Bob Dylan herhalde biraz bozulmuştur bu duruma, ne dersiniz?).“Mr. Tambourine Man” şarkısı daha sonraları “Çağdaş Terimler ve Deyimler Sözlüğü” gibi bir şey olur. Şarkının içerdiği deyimler ve kullandığı kelimelerin zenginliği ve Bob Dylan’ın şair tarafını net olarak anlatır.

LIKE A ROLLING STONE KIRKBEŞLIĞI
Dylan’ın folk şarkıcılığından rock starlığına geçişi sancılı olur.1965′te Newport Folk Festivali’nde yeni şarkılarını Paul Butterfield Blues Band eşliğinde söylerken yuhalanır ve sahneden çekilir.Kendi ünü Joan Baez’in ününü geçmeye başladığında Joan Baez’le ilişkisinde sorunlar çıkar. (Barbra Streisand ile Kris Kristofferson’un başrolleri paylaştığı ‘A Star is Born’ filminde işlenen temanın, kadınla erkek rol değiştirmiş versiyonu gibi düşünün) Bob Dylan o sıralarda, menajerinin bir arkadaşı olan Albert Grossman’ın karısı Sara Lowndes ile ilişkiye girer. Kısa süre sonra da evlenirler.O günlerde çıkardığı “Highway 61 Revisited” albümünde yer alan ‘Like a Rolling Stone’ ayrıca 45′lik olarak yayinlanir ve Billboard 45′likler listesinde iki numaraya kadar yükselir. Altı dakikadan daha uzun süren bu asabi şarkı, 45′lik olarak çıkmış en uzun süreli şarkıdır.Bir sonraki albüm, 1966 tarihli “Blonde on Blonde”, bir diğer dönüm noktasıdır. Bob Dylan o sırada henüz 25 yaşındadır ama kendi neslinin “en önemli sesi” olarak görülmektedir. Üstünde bunun inanılmaz baskısını hissetmektedir. 29 Temmuz 1966′da geçirdiği ve neredeyse ölümüne yol açabilecek motosiklet kazasından sonra, Woodstock, New York’taki evinde karısı ve yeni doğan oğlu Jesse ile inzivaya çekilir.Birkaç yıl sonra çıkardığı “Nashville Skyline” hayranları arasında hayalkırıklığı yaratır. Hele ondan sonra gelen 1970 tarihli “Self Portrait” eleştirmenlerce ’sahici bir felaket’ olarak nitelenir. 1971 tarihli “Tarantula” ise, Dylan’ın başarılı çalışmalarından çok uzaktır.Bob Dylan 1973 sonunda “Planet Waves” albümünü çıkarır ve 1974 Ocak ayından itibaren Amerika turnesine çıkar. Bu albüm Dylan’ın listebaşı olabilen ilk albümüdür. Bu turne sırasındaki konserleri efsane olur. Toplam 40 konserlik seri için toplam 658.000 kişilik yer olmasına rağmen, organizatörlere yazılı olarak iletilen taleplerin sayısı on iki milyon bileti geçmiştir. Konser kayılarından oluşan iki LP’lik “Before the Flood” albümü listelerde 3. Sıraya kadar çıkar.Dylan’ın 1974 konserleri geri dönüşünün zeminini hazırlar ve 1975 yılında yayınlanan “Blood on the Tracks” isimli albüm (dağılan evliliğinin hikayesininden esinlenerek hazırlamıştır) Dylan’ın listelerde bir numaraya ulaşan ikinci albümü olur.1980’ler Dylan açısından eski başarılarından uzak geçer. Konserlerine devam etmesine ve her bir kaç yılda bir albüm çıkarmasına rağmen eski bir rock efsanesi, yaratıcılıkta şaşırtıcı derecede zorlanmaktadır.

DOKSANLARIN SONUNDA GELEN GRAMMY ÖDÜLLERI
90’lar boyunca, Dylan zamanını konserlere ve resim yapmaya ayırır. Belli aralıklarla eski folk şarkılarından toplama albümler yayınlasa da Dylan’ın yeni şarkılarını dinlemek için 90’ların sonunu beklemek gerekir.Dylan’ın yedi yıl aradan sonra yayınladığı ve yeni şarkılarının yer aldığı ilk album olan “Time Out of Mind” 1997 yılında yayınlanır. Son derece iyi yorumlar alan albüm beklenmedik bir şekilde ilk 10 listesine girer. Albümün başarısı Dylan adının yeniden gündeme gelmesini sağlar. 1998 yılında, Time Out of Mind üç dalda Grammy ödülü kazanır, (En İyi Albüm, En İyi Modern Folk Albümü ve En Iyi Erkek Rock Müzisyeni dallarında). Dylan’ın son albümü 2001 yılında “Love and Theft” adıyla yayınlanır.

İstanbul Postası

Bunu alan bunu da aldı:

• Benzer konu bulunamadı

Eric Clapton solo kariyerinde ulaştığı büyük
başarının ötesinde dünyanın gelmiş geçmiş
en iyi gitaristlerinden birisi olarak bilinir

Clapton müzik kariyerinin ilk yıllarını önemli gruplarda gitarist olarak geçirdi. 1970 yılında yayınladığı ve kendi adını taşıyan ilk albümüyle solo kariyerine başladığında zaten tanınmış bir rock müzik yıldızıydı. “Yardbirds”, “Bluesbreakers”, “Cream” ve “Blind Faith” gruplarının üyesi olarak kendi kuşağının en iyi gitaristlerinden birisi olarak kendini ispat etmişti.

Eric Clapton 1970 yılının önemli bir bölümünü “Derek and Dominos” grubunun üyesi olarak geçirdi. 1971 ve 1972 yılları arasında fazla çalışma yapmayan Clapton uzun yıllar peşini bırakmayan eroin sorunuyla uğraştı. Çalışmalarına tekrar başlaması ise 13 Ocak 1973′te Londra’daki Rainbow sahnesinde verdiği konserle oldu. Bu konser daha sonra “Eric Clapton’s Rainbow Concert” adıyla bir albüm haline getirildi.

GİTAR USTALIĞINDAN ROCKSTAR’LIĞA
Eric Clapton gerçek anlamda solo kariyerini Temmuz 1974 yılında yayınladığı “461 Ocean Boulevard” albümüyle başladı. Bu albümden “I Shot the Sheriff” Clapton’ın ilk bir numaraya yükselen çalışması oldu. “461 Ocean Boulevard” albümününü takip eden on yıl boyunca Clapton’nın imajı, balad tarzı parçalara olan düşkünlüğü nedeniyle, bir gitar ustasından çok, stadyum konserlerin rock müzik yıldızı olarak şekillendi.

Clapton’ın 461 Ocean Boulevard’dan sonra çıkardığı üç albüm, “One in Every Crowd” (Mayıs 1975), canlı kaydedilen “E.C. Was Here” (Ağustos 1975), ve “No Reason to Cry” (Ağustos 1976), göreceli daha az başarılı oldular.

Clapton başarıyı yeniden yakalamak için, “Wonderful Tonight”, “Lay Down Sally” ve “Cocaine” gibi klasik parçalarının bulunduğu “Slowhand” albümünün yayınladığı Kasım 1977 yılını beklemek zorunda kaldı. “Slowhand”in arkasından yayınlanan üç albümde de mutlaka hit olmayı başaran bir kaç şarkısı bulundu.

Clapton’ın 70′lerin ikinci yarısında iyi bir grafik çizen kariyeri, 80′lerin başında düşüşe geçti. Bu yıllarda “Money and Cigarettes”, “Behind The Sun”, “August” gibi albümler çıkaran Clapton, hayranlarına ne kadar iyi bir müzisyen olduğunu 1988 yılının Nisan ayında çıkardığı “Crossroads” albümü ile hatırlattı. 1989 yılında yayınlanan “Journeyman” albümüyle ise eski formuna tamamen kavuştuğu gösterdi.

HAYATINI DEĞİŞTİREN TALİHSİZ OLAY
1991 yılı Eric Clapton açısında çok üzücü bir yıl oldu. Clapton’ın 4 yaşındaki oğlu talihsiz bir kaza neticesinde hayatını kaybetti. Eric Clapton, bu yas dönemini atlatmak için yine müzikten destek aldı. Londra’daki konserinden kaydedilen “24 Nights” adlı albümü piyasaya çıktı ve Rush filmin müziklerini yaptı. Bu soundtrack albümde yer alan ve Eric Clapton’ın kaybettiği oğlu için yazdığı “Tears In Heaven” o güne kadar yaptığı en iyi çalışmalardan biri oldu.

Mart 1992′de Eric Clapton, MTV için Unplugged konserini verdi. Bu konser performansı daha sonra bir albüm olarak piyasaya çıktı. Bundan iki yıl sonra, Clapton blues tarzındaki “From The Cradle” albümünü çıkardı. Bu albüm hem eleştirmenler tarafından çok beğenildi, hem de ticari olarak çok başarılı oldu.

1997 yılında Clapton, Simon Climie ile birlikte Retail Theraphy albümünü çıkarttı. Climie-Clapton iş birliği bir sonra ki albümü “Pilgrim”de de devam etti. Bu albümün başka bir özelliği de Clapton’ın “Journeyman” albümünden bu yana yeni parçalardan oluşan ilk albüm olmasıydı. Bu albümde bulunan “My Father’s Eyes” ilk onda uzun süre kaldı. Eric Clapton müziğe hiçbir zaman ara vermedi.

Clapton 2000 yılında eski arkadaşı BB King ile beraber “Riding With the King” albümünü çıkardı. Sanatçının son albümü ise 2001 yılında yayınladığı “Reptile” oldu.

Albümleri
Eric Clapton, 1970
Eric Clapton’s Rainbow Concert, 1973
461 Ocean Bolulevard, 1974
There Is One Every Crowd, 1975
E. C. Was Here, 1975
No Reason To Cry, 1976
Slowhand, 1977
Backless, 1978
Just One Night, 1980
Another Ticket, 1981
Money and Cigarettes, 1983
Too Much Monkey Business, 1984
Behind The Sun, 1985
August, 1986
Homeboy, 1989
Journeyman, 1989
24 Nights (Live), 1991
Rush, 1992
Unplugged (Live), 1992
Stages, 1993
From The Cradle, 1994
Live In Montreux, 1997
Pilgrim, 1998
Rock Report: Deserted Cities of The Heart, 1998
Riding with the King, 2000
Reptile, 2001
Me and Ms. Johnson, 2004

Toplama Albümleri
Pop History, (1971) The Pop History of Eric Clapton, (1972) Eric Clapton at his Best, (1972) Clapton, (1973) Blues World of Eric Clapton (1975), Greatest Hits (1976), Classic Cuts (1980), Steppin’ Out (1981), Time Pieces: Best of Eric Clapton (1982)

İstanbul Postası

Bunu alan bunu da aldı:

• Benzer konu bulunamadı