Bunu alan bunu da aldı:

• Kinyas ve Kayra’ dan (0)

Bunu alan bunu da aldı:

• Benzer konu bulunamadı

Sürrealist resim sanatında, Salvador Dali’yi bile gölgede bırakan Meksika’nın efsanevi kadın ressamı Magdalene Carmen Frida Kahlo Calderon, 6 Temmuz 1907’de Meksika’nın Cayoacan şehrinde doğar. Adı Almanca’da “barış” anlamına gelen Kahlo’nun babası, Nazi Almanyası’ndan kaçan bir Macar Yahudi’si; annesi ise, Kızılderili kökenli İspanyol’dur. Ailesinin dört kızından üçüncüsü olan Frida, kendine doğum günü olarak Meksika devrimi’nin gerçekleştiği 7 Temmuz 1910 tarihini seçerek, hayatını modern Meksika’nın doğum gününde başlatır.

Yaşamı boyunca Küba Devrimi’ni destekleyen Frida Kahlo, okuldayken anarşist bir gruba dahil olarak politik görüşlerini sanatıyla birleştirir. Altı yaşındayken geçirdiği çocuk felci nedeniyle bir bacağı özürlü kalan Frida, kendine “tahta bacak Frida” adını takacak kadar kendisiyle barışık bir kişiliğe sahipti. Yetişme çağında, Ulusal Hazırlık Okulu’na devam ederek sanat, edebiyat ve felsefeyle ilgilenen Frida, dönemin önemli entelektüelleriyle arkadaşlık eder. 19 yaşındayken geçirdiği trafik kazasıyla, tüm yaşamı değişen Frida, yaşamı boyunca hastaneler ve doktorlar arasında mekik dokudu.

32 defa ameliyat olan Frida Kahlo’nun çocuk felci nedeniyle özürlü olan sağ bacağı kesilir. Hastaneden çıktıktan sonra ailesinin teşvikiyle resim yapmaya başlayan Frida, büyük fiziksel acılar çekmesine rağmen hasta yatağının tavanındaki aynaya bakarak, oto portreler yapmaya başlar. 1972’de yürümeye başlayan Frida, döneminin ünlü sanat ve politik çevrelerine de girmeye başlar.

Devrimci Bir Feminist
1929’da Meksika Komünist Partisi’ne üye olan Frida, bu dönemde Meksika’nın Michelangelo’su olarak anılan Dieogo Riviere ile tanışır. Bir süre sonra evlenen çift birlikte Amerika’ya giderek 1933’e kadar orada yaşar. Fırtınalı bir beraberlik sürdüren ikili, Frida’nın sağlık sorunu nedeniyle çocuk sahibi olamaz ve Riviera’nın onu aldatması yüzünden 1939’da ayrılırlar. Bir yıl sonra yeniden barışan çift, Kahlo’nun çocukluğunu yaşadığı duvarları masmavi boyalı ünlü “Mavi Eve” yerleşir. Frida Kahlo evliliği süresince marjinal bir hayat yaşar ve Rus Devrimi’nin önde gelen isimlerinden Troçki’yle birlikte olur.

Troçki’nin karısının bu ilişkiyi öğrenmesi üzerine ayrılırlar. Frida, Troçki’ye düzenlenen suikast sonucu sorgulanır ve Amerika’daki Riviera’nın yanına döner. Erkekler kadar kadınlarla da gizlemediği ilişkiler yaşayan Frida Kahlo’nun özgür cinselliği tablolarına da yansır. Psikanalitik bir bağlamda, sürekli ölümle iç içe yaşadığı bir hayatı; sanatın ölümcül tutkusuna transfer etmeyi başararak cinsel arzu ile yaşam arzusunu resmine yansıtır.

1938’de New York’ta açtığı ilk sergisi, ona muazzam bir ün getirir. 1930’da Paris’te sergi açan Frida, 1943’te Esmeralda adlı sanat okulunda ders verir. 1950’de sağlık nedenleri dolayısıyla hastaneye yatırılan Kahlo, 1953’te yeniden ilk kişisel sergisini Meksika’da açar.

Ölmeden önce tamamladığı son tablosu, Yaşasın Yaşam olan bir natürmorttur. Kendi oto portrelerine takıntılı olan Frida, yatağını tavanındaki aynadan bakarak “gündüzlerinin celladı olan geceyi” yansıtır tuvallerine. Picasso’ya “bir insan yüzlerini onun kadar iyi çizmeyi bilmiyoruz” dedirten Frida, beslediği papağan ile maymunun portresini de yapar.

Sürrealist Gerçekçilik
Resimleri sürrealist olarak tanımlansa da bu tanımı reddeden Frida, acısını ve hüznünü aktardığı tablolarıyla Meksika kültürünü ve devrimci ruhunu sanatına yansıtır.

Resimlerinde sembolik, gerçekçi ve sürrealist bir teknikle kendi acısını ve cinselliğini anlatan Frida, resimle kendini yeniden doğurur ve bu doğumu, Doğumum adlı tablosuna bütün çarpıcılığıyla yansıtır. Andre Breton’un desteğiyle açtığı serginin getirdiği uluslarası ünle, tablolarından para kazanmayı başaran Frida, Kandisky’nin de dikkatini çeker. Çerçeve adlı tablosu, bugün Louvre Müzesi’ndedir.

Tablolarının büyük bir çoğunluğuysa bugün, sanatçının fanatiği olan ve 2002’de çekilen ünlü ressamın yaşamını anlatan Frida adlı filmde oynamak için kıyasıya bir mücadele vererek, rolü Salma Hayek’e kaptıran ünlü pop yıldızı Madonna’nın koleksiyonundadır. Doğduğu, ünlü “Mavi Ev” ölümünden sonra bir müze haline getirilen Kahlo, bugün hâlâ “Fridamani” olarak adlandırılan bir çılgınlıkla sevilen, resim sanatının efsanevi isimlerinden biridir. Yaşamını kısıtlayan bedensel ve ruhsal acılarını, sanatsal yaratıcılığıyla aşan ünlü ressamın yeteneği kadar cesareti de hayranlarını etkiler.

Sanattaki feminizmi ve politik kimliğinin yanı sıra, biseksüel cinsel yaşamıyla da bir çok insanı ve sanatçıyı etkileyen Frida Kahlo, devrimci ruhuyla bugün edebiyattan, toplumsal cinsiyet çalışmalarına da kadar bir çok disipline ilham kaynağı olan modern eserleriyle ölümsüzleşmiştir.(YK/EÜ)

BİA Haber Merkezi – İstanbul
29 Kasım 2008, Cumartesi
Yeliz KIZILARSLAN

Bunu alan bunu da aldı:

• Benzer konu bulunamadı

Cumhuriyet Üniversitesi (CÜ) Öğretim Üyesi Yrd. Doç. Dr. Faruk Türker, yabancı dil öğrenmeye karar verdikten sonra kişinin kendine mutlaka güçlü bir öğrenme nedeni sağlaması ve bunu öncelikli hedef haline getirmesini önerdi.

CÜ Yabancı Diller Yüksekokulu Müdür Yardımcısı ve Fen Edebiyat Fakültesi İngiliz Dili ve Edebiyatı Bölümü Öğretim Üyesi Yrd. Doç. Dr. Faruk Türker, Türkiye’de birçok kişinin kariyere yönelik öncelikli çalışmalarından birinin dil eğitimi almak olduğunu söyledi.

Artık herkesin iş bulmak ya da işini korumak için yabancı dil bilmenin önemine inandığını ifade eden Türker, “Başta AB’ye katılım süreci olmak üzere, turizm ve sanayide uluslararası ilişkilerin artması, yabancı dil bilmeyi avantajlı hale getirmektedir” diye konuştu.

İngilizce’nin de günümüzdeki öneminin gün geçtikçe arttığını kaydeden Türker, “Dünyada İngilizce dilini 2. dil olarak konuşanların sayısı anadil olarak konuşanları geçmektedir. Bu yüzden dünyada bilim dilinin yüzde 70′i, haberleşme dilinin yüzde 80′i ve internet dilinin yüzde 90′ı İngilizce olarak yapılmaktadır” dedi.

Yabancı dil eğitiminde uygulanan gramer tipi yaklaşımın iyi sonuçlar vermediğini yıllardır gördüklerini savunan Türker, “Öğretmenlerimize konuşmaya yönelik ders işlemeleri gerektiği anlatılmalı, öğretmenlerimizin ciddi bir hizmet içi eğitime ihtiyacı olduğunu da artık görmeliyiz” diye konuştu.

Ana dilde düşünme ve bunu konuşulmak istenen yabancı dile çevirme stratejisini kullanan kişilerin konuşmalarına başladıklarında uzun, karışık, anlamsız söz dizinleri kullandıklarını bildiren Türker, “yani düşünme dili ile konuşma dili aynı olmalıdır. Böylece konuşma hızlanacak ve anlam bütünlüğünü bozacak hatalar yapılmayacaktır” ifadesini kullandı.

YABANCI DİL ÖĞRENMENİN PÜF NOKTALARI
Yabancı dil öğrenmenin püf noktaları konusunda önerilerde bulunan Türker, şunları kaydetti:
“Ayrıntıları kaçırmayın. Tekrar edin. Cümleler kurun. Sormaktan çekinmeyin. Yanlış yapmaktan çekinmeyin. Okuma becerinizi geliştirmek için yabancı dergi ve gazeteleri okuyun. Öğrendiğiniz dilde günlük yazmak, okuduğunuz bir kitabın özetini çıkarmak veya seyrettiğiniz bir filmi yorumlayarak yazmak, dilinizi geliştirmenize yardımcı olacaktır. Öğrenmek istediğiniz dili arkadaşlarınızla konuşarak geliştirebilirsiniz. Yabancıların gittiği kafelere giderek onların ortamlarına katılın. İmkanınız varsa mutlaka yabancı kanalları izleyin. Yabancı müzik dinlemeyi de ihmal etmeyin. Sürekli sözlük kullanmayın.”

YABANCI DİL ÖĞRENMEYE KARAR VEREN KİŞİ NE YAPMALI?
Yabancı dil öğrenmeye karar verdikten sonra kişinin kendine mutlaka güçlü bir öğrenme nedeni sağlaması ve bunu öncelikli hedef haline getirmesini öneren Türker, şöyle konuştu:
“Aslında ülkemizde güçlü bir öğrenme nedeni ve gerekli motivasyonu sağlayabilmek için çok zorlanmıyoruz. Bunun için iş ilanlarına bir göz atmak yeterli. Yabancı dil amaç değil, hedefe taşıyan çok önemli bir araçtır ve bu yüzden geleceğe yönelik kesin bir amacınızın olması dil öğrenme sürecinde çok önemlidir. Yabancı dil öğrenmeye karar verin ve hemen başlayın. Başlamak için bir kelime öğrenmek bile yeterli olabilir. Karar vermek öğrenim sürecine girmek demektir. Yabancı dil öğrenmek için mevcut olan ve erişebileceğiniz kaynakları sadece bilinen bazı yayın evlerinin hazırlamış olduğu kitap, kaset ve CD’lerle sınırlı sanmayın. Mutlaka internetteki kaynaklara ulaşmaya çalışın.”

FİLM METİNLERİ VE ŞARKI SÖZLERİNİN FAYDASI
Film metinleri ve şarkı sözlerinin toplumun aynası olduğunu, İngilizce düşünme sürecini hızlandıran faktörler olduğunu vurgulayan Türker, şu önerilerde bulundu:
“Dil öğrenme sürecini mutlaka zevkli bir işe dönüştürün. Bunun için yabancı bir gazete veya dergiye abone olun. Sinemaya film izlemeye gittiğinizde yabancı dilinizin mutlaka gelişeceğini bilin ve o bilinçle seyredin. Filmlerden maksimum derecede yararlanmaya çalışın. Bunun için eğer gerekli donanım varsa DVD filmleri hem seslendirmesi, hem de alt yazısı İngilizce olarak seyredin. Düzenli olarak mutlaka seviyenize uygun kitaplar okuyun. Eğer büyük bir engeliniz yoksa hedefleriniz arasında kısa süreli de olsa mutlaka bir yurt dışı gezisi olsun.”

A.A

Bunu alan bunu da aldı:

• Benzer konu bulunamadı

Çocukluğumun güzel anılarını oluşturuyordu uçan balonlar. Özellikle bayram günlerinde, satıcıların ellerinde ki uzunca ipin ucunda rengârenk salınan uçan balonları gördüğümde iç geçirir, sahiplenmek isterdim. Yerçekimine inat yukarıya doğru salınışlarını seyreder, onların sahip olduğu özelliğin bende de olmasını hayal ederdim. Çocukken özgürlük böyle tanımlanıyor olsa gerek, sizi ayaklarınızdan tutup yere bağlayan güce inat, kuşlar gibi havada rahatça hareket edebilmek…

İlk uçan balonu sahiplendiğim günü anımsıyorum da, gün boyu sokak aralarında bir uçurtma misali dolaştırdıktan sonra, akşam kuyruğuna biraz daha ip ekleyip yatak odamın tavanına bırakıvermiştim. Ertesi gün yine bıraktığım gibi bulmayı düşlüyordum, uzattığım ipin ucundan tutacak ve sokaklara düşecektim yeniden.

Sabah kalktığımda ise kocaman bir düş kırıklığına uğramıştım, balon başımın hizasına kadar inmiş, öylesine hareketsiz duruveriyordu. Telaşlandım, sonrada eklediğim ipin ağırlığıyla aşağı indiğini düşünüp, ipi koparıverdim. Bir umutla yeniden bırakıverdim, balon bir milim bile kıpırdamadı yerinden.

Sonrasında çocukça bir tepki gösterip ağladım mı bilmiyorum, ama daha sonra bana alınan uçan balonları akşam olduğunda eve almıyordum… Oyun sonrası eve gireceğim zaman, ipin ucunu bırakıveriyordum ve havada kaybolana kadar süzülüşünü seyredip öyle giriyordum eve. Böylece hem ait olduğu yere gittiğini düşlüyordum balonumun, hem de hayalim yaşamış oluyordu…

Biraz daha büyüdüğümde de merakla hesaplamaya kalkışmıştım… Kuşlar kadar özgürce uçabilmek nasıl mümkün olabilirdi? Ne kadar büyüklükte bir balon uçururdu beni havaya? Kaç uçan balon bir insanın ayağını yerden kesebilirdi ki?

* * *

Uçan balonlar, havadan çok daha hafif olan helyum gazı ile şişirilirler. Bir litre helyumun ağırlığı 0,18 gramdır. Bir litre hava 1 gram olarak bilinir ama havanın yüzde 80′i nitrojen olduğundan, bir litre hava saf nitrojen kadar, yani yaklaşık olarak 1,25 gramdır. Aradaki farka bakıldığında bir litre helyumun bir litre havadan yaklaşık 1 gram daha hafif olduğu görülür.  

Şişirildiğinde çapı 30 santimetre olan bir balon alalım. Hacmini kolay hesaplayabilmek için bu balonun tam bir küre şeklinde olduğunu düşünelim. Oldu olacak kendi ağırlığı da hesaba katılmayacak kadar bir küçüklükte olsun bu balon.

Bu küresel balonun hacmini hesapladığımızda, hacim 4/3 (pi)(15)3 olarak bulunur, buda yaklaşık olarak 14.137 santimetreküptür. Böylece çapı 30 santimetre olan küresel balonumuzu yaklaşık olarak 14 litre helyum ile doldurabileceğimizi buluruz. Helyumun bir litresi havadan 1 gram hafif olduğundan, balonumuz ucuna bağlanan 14 gram ağırlığı havaya kaldırabilecektir.    
 
Sizi havalandıracak olan 30 santimetrelik çapa sahip kaç tane balon gerektiğini bulmak istiyorsanız yapacağınız şey çok basit, grama çevirdiğiniz kilonuzu 14′e böldüğünüzde bulduğunuz sayı sizi havalara uçuracak balon sayısını verecektir.

Diyelim ki romantik gününüzdesiniz ve 56 kilo gram ağırlığında ki eşinizin ayaklarını yerden kesmek istiyorsunuz. Her biri 14 gram kaldırma gücündeki balonlardan 4.000 tanesini alıp eşinize verirseniz, bir anda yanınızdan kaybolup havalandığını görebilirsiniz, tabii teorik olarak. Eğer daha büyük, örneğin 5,1 metre çapında bir balon bulabilir ve helyumla şişirebilirseniz 56 kilo gram ağırlığındaki eşinizi kaldırmaya yetecektir. Yok, eğer 90 kiloluk kaynananızı uzun süreli bir geziye yollamak istiyorsanız, aynı balonlardan 6429 tanesi onun uçmasına yetecektir ama benim önerim işi garantiye alıp ona en az 7500 adet balon vermeniz.

* * *

Kaynananızı uçurdunuz. Eğer ondan bütünüyle kurtulduğunuzu düşünüyorsanız yanıldınız, bunun için daha ince hesaplamalar yapmalıydınız. Mesela en azından, hava hareketlerini dikkate alarak daha uygun bir yer seçip balonları orada hediye edebilirdiniz. Böylece kaynananızın balonlarla birlikte uçakların uçuş yolları üzerinde bulunmasını sağlayıp Katmandu’ya ya da daha farklı bir ülkeye, bir uçağın kuyruğunda bedava gidişini sağlayabilirdiniz. 

Uçan balonlar ne kadar iyi bağlanmış olursa olsun, az da olsa hava ( helyum ) kaçırırlar.

Balonun ağzının ideal bir biçimde bağlanmış olduğunu kabul etsek bile, havada yükselebileceği mesafe yine de sınırlı olacaktır. Balon yükseldikçe hava basıncı azalacağından,  balonun iç basıncı dışındakinden daha yüksek kalacak ve yükseldikçe şişmeye başlayacaktır. Bir süre sonra, balonun yapıldığı malzemeye, hacmine ve malzemenin kalınlığına bağlı olarak, belirli bir yükseklikte patlayacaktır.

Küçük uçan balonlar en çok 10 bin metreye, sepetinde insan taşıyan büyük balonlar 30 bin metreye kadar yükselebilirler. Bilgilerinize.

Kaynak: Lüzumsuz Bilgiler Ansiklopedisi

Nurettin çalışkan

Bunu alan bunu da aldı:

• Benzer konu bulunamadı

(İnsanlık dramının fotoğraflardaki görüntüsü…)
1955 Mogens von Haven, Danimarka.
28 Ağustos 1955′te çekilen bu fotoğrafta bir yarışmacı motokros şampiyonasında motosikletinden düşerken görüntülendi.

(İnsanlık dramının fotoğraflardaki görüntüsü…)
1956 Helmuth Pirath, Almanya.
İkinci Dünya Savaşı’nda Sovyetler Birliği’ne esir düşmüş bir Alman yıllar sonra kızıyla buluşuyor.

(İnsanlık dramının fotoğraflardaki görüntüsü…)
1957 Douglas Martin, ABD.
ABD’de sadece beyaz öğrencilerin devam ettiği Harry Harding Lisesi’ne kabul edilen ilk siyah öğrencilerden Dorothy Counts’ın okuldaki ilk günü. Tacizlere sadece 4 gün dayanabilmişti.

(İnsanlık dramının fotoğraflardaki görüntüsü…)
1958 Stanislav Tereba, Çekoslovakya
Sparta Prag ve Bratislava arasındaki şampiyonluk maçından bir kare. Fotoğrafçı bu kareyi çektiğinde henüz 20’sindeydi.

(İnsanlık dramının fotoğraflardaki görüntüsü…)
1960 Yasushi Nagao, Japonya
12 Ocak 1960. Sağcı öğrenci, Japon Sosyalist Parti lideri Asanuma’yı öldürmeden saliseler önce…

(İnsanlık dramının fotoğraflardaki görüntüsü…)
1962 Héctor Rondón Lovera, Venezuella
Sniper tarafından vurulan bir asker son anlarında papaza tutunuyor…

(İnsanlık dramının fotoğraflardaki görüntüsü…)
1963 Malcolm W. Browne, ABD
Budist rahip Thich Quang Duc, Güney Vietnam Hükümeti’nin din adamlarına eziyet etmesini kendini yakarak protesto ediyor. Rahip yanarak ölürken hiç ses çıkarmadı ve kıpırdamadı.

(İnsanlık dramının fotoğraflardaki görüntüsü…)
1964 Donald McCullin, İngiltere
Kıbrıs’ta bir Türk kadın Rumlar tarafından öldürülen kocasının yasını tutuyor. Olaydan çok etkilenen İngiliz McCullin, olaya fotoğrafçı gözüyle baktığı ve bir sosyal görevli gibi yardım edemediği için suçluluk duyduğunu itiraf ediyor.

(İnsanlık dramının fotoğraflardaki görüntüsü…)
1965 Kyoichi Sawada, Japonya
Güney Vietnam’da anne ve çocukları ABD bombalarından kaçmak için nehri geçmeye çalışıyor.

(İnsanlık dramının fotoğraflardaki görüntüsü…)
1966 Kyoichi Sawada, Japonya
ABD birlikleri Güney Vietnam’da Vietkong’lu ölü bir askeri sürüklerken… Ödülü 2 yıl üstüste kazanan Japon fotoğrafçı Swada’yı, tanık olduğu görüntüler onu o kadar yıprattı ki aldığı ödüllere hiç sevinemedi. Kamboçya’da bir görevdeyken 1970′de öldürüldü.

(İnsanlık dramının fotoğraflardaki görüntüsü…)
1967 Co Rentmeester, Hollanda
1967 Güney Vietnam. M48 tipi bir tankın komutanı objektiflere takıldı. Bu ödülü kazanan ilk Hollandalı olan Rentmeester, ödüllü fotoğrafı olağanüstü sıcak bir tankın üzerine uzanarak çekti.

(İnsanlık dramının fotoğraflardaki görüntüsü…)
1968 Eddie Adams, ABD
1 Şubat 1968. Güney Vietnam Polis Şefi Nguyen Ngoc Loan, Viet Kong’lu olduğundan şüphelendiği genci öldürürken…

(İnsanlık dramının fotoğraflardaki görüntüsü…)
1969 Hanns-Jörg Anders, Almanya
Anders, Kuzey İrlanda’da bir Katolik genci, İngiliz güçleriyle çatışmanın sürdüğü sıcak anlarda fotoğrafladı. Fotoğrafçı gözyaşartıcı bombanın etkisine girmeden sadece 2 kez deklanşöre basabildi.

(İnsanlık dramının fotoğraflardaki görüntüsü…)
1971 Wolfgang Peter Geller, Almanya
Batı Almanya’da polis ve banka soyguncuları arasındaki çatışma.

(İnsanlık dramının fotoğraflardaki görüntüsü…)
1972 Ut Cong Huynh, Vietnam
Güney Vietnam uçakları yanlışlıkla napalm bombasını bir köyün ortasına düşürdü. Fotoğrafçı (şimdilerde herkesin tanıdığı) küçük kızın yanan kıyafetlerini “Çok sıcak” diye bağırarak üzerinden atmasını unutamadığını açıkladı.

(İnsanlık dramının fotoğraflardaki görüntüsü…)
1973 Fotoğrafı kimin çektiği bilinmiyor.
Şili’de demokratik seçimle gelen Başkan Salvador Allende’nin askeri darbe sırasında ölümünden birkaç saniye öncesi. Fotoğrafı çeken kişinin “kişisel güvenliği” için adının açıklanmasını istemediği sanılıyor.

(İnsanlık dramının fotoğraflardaki görüntüsü…)
1974 Ovie Carter, ABD
Nijerya’da kuraklık kurbanları…

1975 Stanley Forman, ABD
Boston’da bir kadın ve bir kız apartmanın yangın merdiveninin çökmesiyle düşmeye başlıyorlar. Bu fotoğraf yılarca güvenlik kampanyalarında kullanıldı.

1976 Françoise Demulder, Fransa
1976 Beyrutu’nda Filistinli mülteciler… Demulder ödülü kazanan ilk kadın fotoğrafçı oldu.

1977 Leslie Hammond, Güney Afrika
Güney Afrika’da evlerinin yıkılmasını protesto eden halka polis gözyaşartıcı bombayla yanıt veriyor. Gözyaşartıcı bomba etkisini yakından hisseden Hammond, sadece birkaç poz çekebiliyor.

1978 Sadayuki Mikami, Japonya
Ödüllü fotoğraf, Tokyo’da Narita havaalanının inşaasına karşı yapılan protestolar sırasında çekildi.

1979 David Burnett, ABD
Tayland’daki mülteci kampında yemek dağıtılmasını bekleyen Kamboçyalı anne, bebeğini korumaya çalışıyor.

1980 Michael Wells, İngiltere
Uganda’da açlıktan ölmek üzere olan bir çocuk ve bir misyoner.

1981 Manuel Pérez Barriopedro, İspanya
Ödüllü kare, Albay Molina ve askeri polisin İspanya Parlamentosu’nu rehin aldığı 23 Şubat 1981′de çekildi. Rutin bir parlamento günü yaşayacağını zanneden İspanyol fotoğrafçı filmleri ayakkabısında sakladı.

1982 Robin Moyer, ABD
Beyrut’taki kamplarda katledilen Filistinli mülteciler… ABD’li Moyer, dayanılmaz koku arasında fotoğrafları çekmeye çalışırken İsrailli askerlerin şakalaştığını duyuyordu. Katiller hiç bir zaman yargı karşısına çıkmadı.

1983 Mustafa Bozdemir, Türkiye
30 Ekim 1983′te Koyunören’de meydana gelen depremde, Türk annenin 5 çocuğunun ölüsünü gördüğün andaki tepkisi yürekleri parçaladı.

1984 Pablo Bartholomew, Hindistan
Hindistan’da Union Carbide adlı ABD şirketinin kimyasal madde fabrikasından sızan zehirli gazlar, binlerce kişinin ölmesine ve sakat kalmasına yol açtı.

1985 Frank Fournier, Fransa
Kolombiya’da 12 yaşındaki Omayra Sanchez, Nevado del Ruiz Yanardağı’nın faaliyete geçmesiyle oluşan enkazın altında kaldı. Onu ayık tutmaya çalışan fotoğrafçının çabalarına rağmen 60 saat sonra bilincini kaybeden genç kız öldü…

1986 Alon Reininger, ABD
ABD’li Ken Meeks’in cildi AIDS’e bağlı bir hastalıktan ötürü yaralarla kaplandı.

1987 Anthony Suau, ABD
Güney Kore’de bir anne, Başkanlık seçiminde yolsuzluk yapıldığı iddiasıyla katıldığı gösteride tutuklanan oğlu için özür ve af diliyor.

1988 David Turnley, ABD
Boris Abgarzian, Ermenistan’daki depremde ölen 17 yaşındaki oğlu için ağlıyor.

1989 Charlie Cole, ABD
Çin’de bir gösterici, demokratik reformlar için yapılan protestolar sırasında tankların karşısına dikiliyor.

1990 Georges Merillon, Fransa
Yugoslavya’nın Kosova’nın özerkliğini kaldırma kararının protesto edildiği gösteride ölen 27 yaşındaki Elshani Nashim’in evinde acı ve yas vardı…

1991 David Turnley, ABD
ABD’li Çavuş Kozakiewicz, Körfez Savaşı’nda dost ateşi sonucu ölen en iyi arkadaşı Andy Alaniz’in ardından gözyaşlarını tutamıyor.

1992 James Nachtwey, ABD
Somali’de bir anne, kıtlık sonucu ölen çocuğunun cansız bedenini kaldırıyor

1993 Larry Towell, Kanada
Gazze Şeridi’ndeki Filistinli çocuklar oyuncak tabancalarıyla…

1994 James Nachtwey, ABD
Ruanda’da bu adam Tutsi isyancılarıyla konuştuğu gerekçesiyle askerler tarafından bu hale getirildi.

1995 Lucian Perkins, ABD
Çeçen savaşçılarla Rus ordusu arasında kalan Çeçen mülteciler otobüsle Grozni’ye yol alıyor. Otobüsün arka camından bakan çocuk ise tüm bu olanları sembolize etmek ister gibi…

1996 Francesco Zizola, İtalya
Angola’daki iç savaşta öldürülen ve şok içinde yaşayan küçük çocuklar…

1997 Hocine, Cezayir
Cezayir’de bir kadın ölü ve yaralıların getirildiği hastane kapısında ağlarken…

1998 Dayna Smith, ABD
Kosova’ya Özgürlük Ordusu savaşçısı olan kocasının öldürülmesinin ardından akraba ve dostları cenazede acılı kadını rahatlatmaya çalışıyor.

1999 Claus Bjørn Larsen, Danimarka
Yaralı Arnavut, mültecilerin yaşadığı sokaklarda bandajlar içinde yürüyor.

2000 Lara Jo Regan, ABD
ABD’deki kaçak yaşayan göçmen Meksikalıların bir günü…

2001 Erik Refner, Danimarka
Pakistan’daki kampa hayata veda eden bir Afgan mülteci çocuk cenazesi için hazırlanıyor.

2002 Eric Grigorian, ABD
İran’da asker ve köylüler, depremde ölen kurbanlar için mezar kazıyorlar. Bir çocuk ise ölen babasının pantolonuna sıkı sıkı sarılmış, yanıbaşındaki boşluğa babasının gömülmesini bekliyor.

2003 Jean-Marc Bouju, Fransa
Iraklı adam, savaş esirlerinin tutulduğu bölgede çocuğunu rahatlatmaya çalışıyor.

2004 Arko Datta, Hindistan
Hint kadın, tsunami faciasında ölen yakını için ağlıyor…

Bunu alan bunu da aldı:

• Benzer konu bulunamadı

Kendinden emin bir görüntü veren matadora tribünlerden alkış yağıyordu.

Mızrak darbeleri ile deliye dönen boğa kırmızıya saldırdı.

Matador Castella için boğayı bir o yana, bir bir bu yana göndermek hiç zor gözükmüyordu.

Sırtında mızraklar, salyaları akan boğanın bu hamlesi de boşa çıktı.

Kendine güveni artan matador boyağa daha da yaklaşma hatasını yaptı.

Yağmurlu bir havadaki mücadeleyi, ayakkabıları ayağından çıkan matador kazanacak gibi gözüküyordu…

Elinde kılıcı son darbeye hazırlandı…

Ve kendisini bir anda boğanın boynuzlarında buldu.

Önce boynuzların üstünde havaya fırladı

sonra kafaüstü yere yuvarlandı

Kızgın boğa matadorun peşini bıraknmadı, yerde boynuz darbeleriyle sürükledi

Ve matadorun, boğanın insafına kaldığı an…

Bunu alan bunu da aldı:

• Benzer konu bulunamadı

Milliyet‘in yayımladığı son 50 yıl boyunca yılın fotoğrafı seçilen fotoğrafların listesi…
FotoğraflarMilliyet‘in internet sitesinden alınmıştır. 

1955 Mogens von Haven, Danimarka.
28 Ağustos 1955′te çekilen bu fotoğrafta bir yarışmacı motokros şampiyonasında motosikletinden düşerken görüntülendi.

1956 Helmuth Pirath, Almanya.
İkinci Dünya Savaşı’nda Sovyetler Birliği’ne esir düşmüş bir Alman yıllar sonra kızıyla buluşuyor.

1957 Douglas Martin, ABD.
ABD’de sadece beyaz öğrencilerin devam ettiği Harry Harding Lisesi’ne kabul edilen ilk siyah öğrencilerden Dorothy Counts’ın okuldaki ilk günü. Tacizlere sadece 4 gün dayanabilmişti.

1958 Stanislav Tereba, Çekoslovakya
Sparta Prag ve Bratislava arasındaki şampiyonluk maçından bir kare. Fotoğrafçı bu kareyi çektiğinde henüz 20’sindeydi.

1960 Yasushi Nagao, Japonya
12 Ocak 1960. Sağcı öğrenci, Japon Sosyalist Parti lideri Asanuma’yı öldürmeden saliseler önce…

1962 Héctor Rondón Lovera, Venezuella
Sniper tarafından vurulan bir asker son anlarında papaza tutunuyor…

1963 Malcolm W. Browne, ABD
Budist rahip Thich Quang Duc, Güney Vietnam Hükümeti’nin din adamlarına eziyet etmesini kendini yakarak protesto ediyor. Rahip yanarak ölürken hiç ses çıkarmadı ve kıpırdamadı.

1964 Donald McCullin, İngiltere
Kıbrıs’ta bir Türk kadın Rumlar tarafından öldürülen kocasının yasını tutuyor. Olaydan çok etkilenen İngiliz McCullin, olaya fotoğrafçı gözüyle baktığı ve bir sosyal görevli gibi yardım edemediği için suçluluk duyduğunu itiraf ediyor.

1965 Kyoichi Sawada, Japonya
Güney Vietnam’da anne ve çocukları ABD bombalarından kaçmak için nehri geçmeye çalışıyor.

1966 Kyoichi Sawada, Japonya
ABD birlikleri Güney Vietnam’da Vietkong’lu ölü bir askeri sürüklerken… Ödülü 2 yıl üstüste kazanan Japon fotoğrafçı Swada’yı, tanık olduğu görüntüler onu o kadar yıprattı ki aldığı ödüllere hiç sevinemedi. Kamboçya’da bir görevdeyken 1970′de öldürüldü.

1967 Co Rentmeester, Hollanda
1967 Güney Vietnam. M48 tipi bir tankın komutanı objektiflere takıldı. Bu ödülü kazanan ilk Hollandalı olan Rentmeester, ödüllü fotoğrafı olağanüstü sıcak bir tankın üzerine uzanarak çekti.

1968 Eddie Adams, ABD
1 Şubat 1968. Güney Vietnam Polis Şefi Nguyen Ngoc Loan, Viet Kong’lu olduğundan şüphelendiği genci öldürürken…

1969 Hanns-Jörg Anders, Almanya
Anders, Kuzey İrlanda’da bir Katolik genci, İngiliz güçleriyle çatışmanın sürdüğü sıcak anlarda fotoğrafladı. Fotoğrafçı gözyaşartıcı bombanın etkisine girmeden sadece 2 kez deklanşöre basabildi.

1971 Wolfgang Peter Geller, Almanya
Batı Almanya’da polis ve banka soyguncuları arasındaki çatışma.

1972 Ut Cong Huynh, Vietnam
Güney Vietnam uçakları yanlışlıkla napalm bombasını bir köyün ortasına düşürdü. Fotoğrafçı (şimdilerde herkesin tanıdığı) küçük kızın yanan kıyafetlerini “Çok sıcak” diye bağırarak üzerinden atmasını unutamadığını açıkladı.

1973 Fotoğrafı kimin çektiği bilinmiyor.
Şili’de demokratik seçimle gelen Başkan Salvador Allende’nin askeri darbe sırasında ölümünden birkaç saniye öncesi. Fotoğrafı çeken kişinin “kişisel güvenliği” için adının açıklanmasını istemediği sanılıyor.

1974 Ovie Carter, ABD
Nijerya’da kuraklık kurbanları…

1975 Stanley Forman, ABD
Boston’da bir kadın ve bir kız apartmanın yangın merdiveninin çökmesiyle düşmeye başlıyorlar. Bu fotoğraf yılarca güvenlik kampanyalarında kullanıldı.

1976 Françoise Demulder, Fransa
1976 Beyrutu’nda Filistinli mülteciler… Demulder ödülü kazanan ilk kadın fotoğrafçı oldu.

1977 Leslie Hammond, Güney Afrika
Güney Afrika’da evlerinin yıkılmasını protesto eden halka polis gözyaşartıcı bombayla yanıt veriyor. Gözyaşartıcı bomba etkisini yakından hisseden Hammond, sadece birkaç poz çekebiliyor.

1978 Sadayuki Mikami, Japonya
Ödüllü fotoğraf, Tokyo’da Narita havaalanının inşaasına karşı yapılan protestolar sırasında çekildi.

1979 David Burnett, ABD
Tayland’daki mülteci kampında yemek dağıtılmasını bekleyen Kamboçyalı anne, bebeğini korumaya çalışıyor.

1980 Michael Wells, İngiltere
Uganda’da açlıktan ölmek üzere olan bir çocuk ve bir misyoner.

1981 Manuel Pérez Barriopedro, İspanya
Ödüllü kare, Albay Molina ve askeri polisin İspanya Parlamentosu’nu rehin aldığı 23 Şubat 1981′de çekildi. Rutin bir parlamento günü yaşayacağını zanneden İspanyol fotoğrafçı filmleri ayakkabısında sakladı.

1982 Robin Moyer, ABD
Beyrut’taki kamplarda katledilen Filistinli mülteciler… ABD’li Moyer, dayanılmaz koku arasında fotoğrafları çekmeye çalışırken İsrailli askerlerin şakalaştığını duyuyordu. Katiller hiç bir zaman yargı karşısına çıkmadı.

1983 Mustafa Bozdemir, Türkiye
30 Ekim 1983′te Koyunören’de meydana gelen depremde, Türk annenin 5 çocuğunun ölüsünü gördüğün andaki tepkisi yürekleri parçaladı.

1984 Pablo Bartholomew, Hindistan
Hindistan’da Union Carbide adlı ABD şirketinin kimyasal madde fabrikasından sızan zehirli gazlar, binlerce kişinin ölmesine ve sakat kalmasına yol açtı.

1985 Frank Fournier, Fransa
Kolombiya’da 12 yaşındaki Omayra Sanchez, Nevado del Ruiz Yanardağı’nın faaliyete geçmesiyle oluşan enkazın altında kaldı. Onu ayık tutmaya çalışan fotoğrafçının çabalarına rağmen 60 saat sonra bilincini kaybeden genç kız öldü…

1986 Alon Reininger, ABD
ABD’li Ken Meeks’in cildi AIDS’e bağlı bir hastalıktan ötürü yaralarla kaplandı.

1987 Anthony Suau, ABD
Güney Kore’de bir anne, Başkanlık seçiminde yolsuzluk yapıldığı iddiasıyla katıldığı gösteride tutuklanan oğlu için özür ve af diliyor.

1988 David Turnley, ABD
Boris Abgarzian, Ermenistan’daki depremde ölen 17 yaşındaki oğlu için ağlıyor.

1989 Charlie Cole, ABD
Çin’de bir gösterici, demokratik reformlar için yapılan protestolar sırasında tankların karşısına dikiliyor.

1990 Georges Merillon, Fransa
Yugoslavya’nın Kosova’nın özerkliğini kaldırma kararının protesto edildiği gösteride ölen 27 yaşındaki Elshani Nashim’in evinde acı ve yas vardı…

1991 David Turnley, ABD
ABD’li Çavuş Kozakiewicz, Körfez Savaşı’nda dost ateşi sonucu ölen en iyi arkadaşı Andy Alaniz’in ardından gözyaşlarını tutamıyor.

1992 James Nachtwey, ABD
Somali’de bir anne, kıtlık sonucu ölen çocuğunun cansız bedenini kaldırıyor.

1993 Larry Towell, Kanada
Gazze Şeridi’ndeki Filistinli çocuklar oyuncak tabancalarıyla…

1994 James Nachtwey, ABD
Ruanda’da bu adam Tutsi isyancılarıyla konuştuğu gerekçesiyle askerler tarafından bu hale getirildi.

1995 Lucian Perkins, ABD
Çeçen savaşçılarla Rus ordusu arasında kalan Çeçen mülteciler otobüsle Grozni’ye yol alıyor. Otobüsün arka camından bakan çocuk ise tüm bu olanları sembolize etmek ister gibi…

1996 Francesco Zizola, İtalya
Angola’daki iç savaşta öldürülen ve şok içinde yaşayan küçük çocuklar…

1997 Hocine, Cezayir
Cezayir’de bir kadın ölü ve yaralıların getirildiği hastane kapısında ağlarken…

1998 Dayna Smith, ABD
Kosova’ya Özgürlük Ordusu savaşçısı olan kocasının öldürülmesinin ardından akraba ve dostları cenazede acılı kadını rahatlatmaya çalışıyor.

1999 Claus Bjørn Larsen, Danimarka
Yaralı Arnavut, mültecilerin yaşadığı sokaklarda bandajlar içinde yürüyor.

2000 Lara Jo Regan, ABD
ABD’deki kaçak yaşayan göçmen Meksikalıların bir günü…

2001 Erik Refner, Danimarka
Pakistan’daki kampa hayata veda eden bir Afgan mülteci çocuk cenazesi için hazırlanıyor.

2002 Eric Grigorian, ABD
İran’da asker ve köylüler, depremde ölen kurbanlar için mezar kazıyorlar. Bir çocuk ise ölen babasının pantolonuna sıkı sıkı sarılmış, yanıbaşındaki boşluğa babasının gömülmesini bekliyor.

2003 Jean-Marc Bouju, Fransa
Iraklı adam, savaş esirlerinin tutulduğu bölgede çocuğunu rahatlatmaya çalışıyor.

2004 Arko Datta, Hindistan
Hint kadın, tsunami faciasında ölen yakını için ağlıyor…

Bunu alan bunu da aldı:

• Benzer konu bulunamadı

Demiş Ece Temelkuran 21/04/2004 tarihli Milliyet’teki köşesinde..

Bunu alan bunu da aldı:

• Benzer konu bulunamadı