Μια από τις πλέον βαθιά ριζωμένες αντιλήψεις της αναρχικής θεωρίας είναι
ότι τα μέσα και οι σκοποί είναι αξεχώριστα μεταξύ τους. — Η μέθοδος
του αγώνα μας πρέπει να έχει σημαντικές επιπτώσεις στους
πραγματοποιήσιμους σκοπούς. — Η ανάπτυξη της αναρχικής θεωρίας και
πρακτικής συνιστά την αναζήτηση απελευθερωτικών μεθόδων σύμφωνα με τις
οποίες θα δημιουργηθεί η κοινωνία που ελπίζουμε να δούμε. — Οπότε, ο
ρόλος της οργάνωσης πρέπει να ευθυγραμμίζεται με εκείνες τις τακτικές
και στρατηγικές που είναι οι πλέον κατάλληλες για την έλευση μιας
ελευθεριακής κοινωνίας. — Η Οργανωτική Πλατφόρμα των Ελευθεριακών
Κομμουνιστών γράφτηκε κατά πρώτιστο λόγο μετά την αποτυχία της
επανάστασης στη Ρωσία και την Ουκρανία.

Εκδηλώθηκε ως μια προσπάθεια να δοθούν λύσεις σε εκείνα τα ζητήματα
αγώνα τα οποία οδήγησαν στην αποτυχία.

Το 1936, μια κοινωνική επανάσταση επιχειρήθηκε στην Ισπανία. Η απόπειρα
αυτή επίσης απέτυχε. Η ομάδα “Οι Φίλοι του Ντουρρούτι” ιδρύθηκε το 1937
και ήταν μια προσπάθεια να περιφρουρηθεί η ιδεολογική γνησιότητα του
αναρχισμού καθώς και για να δοθεί μια αποφασιστική μάχη ενάντια στην
αυστηρότητα που προσπάθησε να εγκαθιδρύσει ο στρατός. Η πρωτοβουλία
αυτή, ωστόσο, ήρθε πολύ αργά, δηλαδή αφότου το όλο εγχείρημα είχε πλέον
αποτύχει.

Ξανά το 1956, βλέπουμε την ίδρυση και ανάδυση της FAU (Αναρχική
Ομοσπονδία Ουρουγουάη), σε απόλυτη σχεδόν συμφωνία με τις κατευθυντήριες
αρχές της Πλατφόρμας, αν και το πιθανό είναι ότι η οργάνωση αναπτύχθηκε
μάλλον αυτόνομα. Αργότερα, βλέπουμε την FARJ (Αναρχική Ομοσπονδία Ρίο
ντε Τζανέϊρο) να εκφράζει μια ελάχιστα αποχρώσα παραδοχή του πώς πρέπει
να λειτουργεί η αναρχική οργάνωση σε σχέση με το μαζικό κίνημα. Η
αντίληψη αυτή γεννήθηκε από την πρακτική της συνεργασίας με διάφορες
κοινωνικές ομάδες, συμπεριλαμβανομένων των συνδικάτων και των φοιτητών.

Καμία απ’ αυτές τις πρωτοβουλίες δεν πέτυχε το στόχο της. Ωστόσο, το
ενδιαφέρον για την ιδέα του πλατφορμισμού, της αναρχικής
«εμπροσθοφυλακής» και του Especifismo (η ειδική αναρχική οργάνωση στις
λατινοαμερικανικές χώρες) έχει αυξηθεί τα τελευταία χρόνια. Το
ενδιαφέρον αυτό εμφανίστηκε και αναπτύχθηκε εκ νέου εξαιτίας, από τη
μια, των επαναλαμβανόμενων αποτυχιών των αναρχικών να ανακτήσουν το
έδαφος μετά την αποτυχημένη επανάσταση του 1936 και, από την άλλη, μιας
ματιάς στις (εξαιρετικές) επιτυχίες της προσέγγισης του Especifismo.

Για να έχουμε μια κοινωνική επανάσταση, απαραίτητη προϋπόθεση είναι ο
τρόπος με τον οποίο θα εξαλειφθεί η εξουσία του. Με την «κατάληψη του
κράτους”, που είναι η προσέγγιση των λενινιστικών κομμάτων στο ζήτημα,
απλώς αντικαθιστώνται οι δομές της εξουσίας, αλλά όχι απο τα θεμέλια,
από τη βάση, και δεν πρόκειται να έχουμε μια κοινωνική επανάσταση.

Ο όρος Especifismo (Specific, ειδικό) αποτελεί μια υπόθεση, που δεν έχει
μπει σε πλήρη εφαρμογή ακόμα για να δοκιμαστεί. Η υπόθεση αυτή, ωστόσο,
έχει τις ρίζες της στην εμπειρία που προέρχεται και από την επιτυχία και
από την αποτυχία στο πεδίο των πραγματικών αγώνων. Από τη στιγμή που η
εργατική τάξη βρίσκεται σε μειονεκτική θέση ως τέτοια, δεν έχουμε δει
ακόμα καμιά επιτυχία και γι’ αυτό οι απόψεις αυτές που φαίνονται πολλά
υποσχόμενες πρέπει να εξετάζονται σε συνδυασμό με τη θεωρητική έρευνα
και τις πρακτικές απόπειρες εφαρμογής τους.

Η βασική και κύρια υπόθεση είναι ότι οι αναρχικοί πρέπει να οργανώνονται
σε ειδικές πολιτικές οργανώσεις με βασικό καθήκον την προώθηση της
ανάπτυξης και της ριζοσπαστικοποίησης των στοιχείων εκείνων στους τομείς
αυτούς της κοινωνίας οι οποίοι μπορούν να αντιπροσωπεύουν τα
ενδιαφέροντα της εργατικής τάξης. Στους τομείς αυτούς μάλλον
περιλαμβάνονται τα συνδικάτα, οι φοιτητικοί και μαθητικοί χώροι, ο χώρος
των ανέργων, οι κοινοτικές ομάδες και γενικά όπου αλλού η στρατηγική και
η τακτική ανάλυση μπορεί να φτάσει και να δημιουργήσει καταστάσεις.

Η επαφή με συγκεκριμένους τομείς, την οποία μπορούμε να ονομάσουμε
κοινωνική δέσμευση, προϋποθέτει την ενεργό συμμετοχή των αναρχικών σε
εκείνες τις μαζικές οργανώσεις και τους τομείς με τρόπο που να
αναδεικνύουν την ταξικότητά τους. Αυτό συνίσταται στον κανόνα ότι οι
αναρχικοί πρέπει να προωθούν ενεργά την άνοδο της συμμετοχής και
αυτεξουσίας της εργατικής τάξης. Δηλαδή, θα μπορούσαμε να δούμε μια
ξεκάθαρη αυτοδραστηριότητα, αυτο-οργάνωση καθώς και την οικοδόμηση από
τα πριν σχεδιασμένων ελευθεριακών δομών. Ο κανόνας αυτός, ωστόσο, δεν
είναι αποτελεσματικός από μόνος του. Πρέπει να επιχειρήσουμε να
εκφράσουμε ταυτόχρονα την ελευθεριακή/αναρχική κοσμοθεωρία. Και αυτό
μπορεί να γίνει στο ιδεολογικό πεδίο, δηλαδή ως επακόλουθο του
καθημερινού αγώνα, ειδικά όταν αποκαλύπτεται η εσφλαμένη κοινή αίσθηση
που έχουμε κληρονομήσει από την καπιταλιστική κοινωνία.

Χρειάζεται να είμαστε τολμηροί και θαρραλέοι στην κοινωνική αυτή μας
δέσμευση καθώς η εργατική τάξη αρχίζει να αντιλαμβάνεται την έκπτωση των
ιδεών της άρχουσας τάξης.

Όπως έλεγε ο Κινέζος αναρχικός Liu Shifu, η πολιτική επανάσταση είναι
μια επαναάσταση ηρώων, η επανάσταση της μειοψηφίας. Η κοινωνική
επανάσταση είναι η επανάσταση των συνηθισμένων ανθρώπων, μια επανάσταση
των μεγάλων μαζών.

Η κοινωνική αυτή δέσμευση αποτελεί ένα αντιστάθμισμα, μια εναλλαγή, στην
υποκατάσταση του κοινωνικού κινήματος τόσο εκ μέρους του Λένιν όσο και
εκ μέρους του Γκεβάρα. Η άρνησή της έρχεται στην επιφάνεια τόσο συχνά
από τον αναρχικό χώρο και το τμήμα αυτό της άκρας αριστεράς που
τάσσονται ενάντια στο λενινισμό. Ενώ δεν μπορούμε να πούμε ότι με όλες
τις λενινιστικές ή γκεβαρικές τακτικές επιδιώκεται η υποκατάσταση των
καθημερινών αγώνων, αυτές οι ίδιες οι τακτικές υποκατάστασης τείνουν να
μην συναντούν κριτική ως προς την πρακτική τους εφαρμογή. Εάν το
αναρχικό κίνημα, οι ενεργές και/ή μαχητικές τάξεις η οι ένοπλες ομάδες
υποκαθιστούν την εργατική τάξη και τον αγώνα της τότε δεν πρόκειται να
υπάρξει ελευθεριακή επανάσταση.

Και αυτό είναι αλήθεια επειδή όλοι όσοι υποκαθιστούν την εργατική τάξη
δεν γνωρίζουν καν τους στόχους της. Σε υποκειμενικό επίπεδο, η απουσία
της δικής της συνείδησης περί της ύπαρξής της δεν μπορεί να
χαρακτηρίζεται από μια συλλογική αίσθηση αναγκών. Οι ανάγκες της
καθορίζονται τότε από μια ομάδα που είναι έξω και πέρα από αυτή. Η
ελευθερία είναι μια κατάσταση κατά την οποία απολαμβάνουμε την ικανότητά
μας να κάνουμε επιλογές. Κάθε επανάσταση στην οποία οι αποφάσεις
παίρνονται από έναν ή από μια ομάδα ειδικών δεν είναι ελευθεριακή.

Κανείς, επίσης, από όλους όσους υποκαθιστούν την εργατική τάξη με τον
ένα ή τον άλλο τρόπο δεν αυξάνει την συμμετοχή της εργατικής τάξης στον
καθημερινό αγώνα. Η συμμετοχή αυτή είναι αποφασιστικός παράγοντας για τη
δημιουργία μιας νέας κοινωνίας που θα διαχειρίζεται από την εργατική
τάξη για την ίδια την εργατική τάξη. Μια τέτοια ομάδα αναπόφευκτα θα
αναπτύξει και προωθήσει τα δικά της ταξικά συμφέροντα.

Η ιστορία είναι αποτέλεσμα αυτού του διδάγματος και, μάλιστα, με
εντυπωσιακή επανάληψη, συμπεριλαμβάνοντας και τις μεγάλες
“κομμουνιστικές” επαναστάσεις στη Ρωσία και την Κίνα. Στο τέλος, και οι
δύο εξελίχθησαν σε ολιγαρχικά καπιταλιστικά καθεστώτα καθώς οι πρώην
επαναστάτες αναπαύτηκαν μακάρια στα προνόμιά τους ως η νέα άρχουσα τάξη.

Η άρνηση του λενινιστικού προγράμματος, που αγκαλιάστηκε από τμήμα της
άκρας αριστερά και αργότερα από αρκετές ομάδες, αλλά και διάφορες
αναρχικές και ελευθεριακές κομμουνιστικές ομάδες, είναι πλέον τώρα κοινά
αποδεχόμενη από όλη την ελευθεριακή αριστερά. Η άρνηση αυτή βλέπει τη
λενινιστική άμεση ενεργό συμμετοχή στους αγώνες ως τόσο επικίνδυνη που
κάθε είδος δραστηριότητας βρίσκεται στον κίνδυνο να υποκατασταθεί. Η
αλληλεπίδραση αυτή συνιστά απειλή οπισθοδρόμησης. Στην ατμόσφαιρα αυτή
πολλές ελευθεριακές/αναρχικές ομάδες έχουν γίνει κλειστές ή
αλληλεπιδρούν μόνο διαμέσου της προπαγάνδας, προσπαθώντας να φωτίσουν
την εργατική τάξη, αλλά όχι να την καθοδηγήσουν.

Ωστόσο, η κοινωνική δέσμευση αναζητά και ένα τρίτο μονοπάτι: την
αλληλεπίδραση για τα πραγματοποιήσιμα κέρδη του ελευθεριακού οφέλους.
Αυτό σημαίνει ότι οι αναρχικοί πρέπει να παίρνουν ενεργό μέρος σε
οργανώσεις και κοινότητες οι οποίες προσπαθούν να οικοδομήσουν την
ταξική αυτεξουσία. Μπορούν να θέσουν τα επιχειρήματά τους στα συνδικάτα
για την υιοθέτηση πιο ριζοσπαστικής πολιτικής και επαναστατικών στόχων.
Προωθώντας, πέρα από επιχειρήματα, για βελτιωμένες συνθήκες προς την
ολοκληρωτική ανατροπή του καπιταλισμού. Μπορούν να αγωνιστούν στα
σχολεία για ανοιχτή πρόσβαση όλων στην εκπαίδευση. Στις τοπικές
κοινότητες για κοινή κατοχή των πλουτοπαραγωγικών πηγών και υπηρεσιών.
Όλα αυτά μπορούν να γίνουν σε συνεργασία με την εργατική τάξη.

Bunu alan bunu da aldı:

• (gr) Ο “Φανός”και διάφορες κινήσεις στην Πάτρα (0)
• (gr) Υπερθέρμανση του Πλανήτη: Αλήθεια ή ψέμα; (0)
• (gr) Σοσιαλιστικές, Αναρχικές & Επαναστατικές Κινήσεις στην Πάτρα (0)
• (gr) Όποιος σπέρνει ανέμους θερίζει θύελλες (0)
• (gr) Ο μόνος τρόπος για να μάθουμε αν μπορούμε να κολυμπήσουμε είναι να βουτήξουμε στο νερό… (0)