beni saran gecenin içinden
mezar kadar kara, baÅŸtan baÅŸa
şükrederim hangi tanrılar verdiyse bana
fethedilmez ruhumu
ne ürktüm, ne bağırdım şartların pençesine düştüğüm anda bile
kaderin sopasıyla kanadı da başım
yine boyun eÄŸmedim
öfke ve gözyaşı dolu bu yerin ötesinde
beklemiyor başka hiçbir sey
gölgelerin dehşetinden
yine de korkmaz bir halde
buluyor ve bulacak beni
yılların yılgınlığı ve tehdidi
kapı ne kadar dar olsa da
cezalarım ne kadar ağır olsa da
kaderimin efendisi de benim
ruhumun kaptanı da…

william ernest henley